Oog

Al sinds ik mij kan heugen bestaat het radioprogramma 'Met het oog op morgen'. Dat klopt ook wel, want de eerste aflevering van dit radioprogramma werd begin januari 1975 gemaakt. Ik ben er dus mee opgegroeid. Elke keer wanneer ik de begintune hoor, moet ik denken aan de zomervakanties op de boot. Terwijl mijn ouders en zussen lekker wat dronken en pinda's zaten te eten, lag ik in bed. Dat vond ik bijzonder oneerlijk. Waarom kwamen de lekkere dingen altijd pas op tafel als ik in bed lag?! Op een zeilboot is er over het algemeen geen sprake van veel ruimte en tussen de 'punt' (de hut waar ik geacht werd te slapen) en de rest van de kajuit zat als enige scheiding een gordijntje. Ik bleef wakker om te luisteren waar de reat van gezin besprak en wie er won met Yatzee. Tegen de tijd dat iedereen eindelijk in bed lag, luisterden we naar 'Het Oog'. Gute Nacht Freunde, es wird Zeit fur mich zu gehen. Was ich noch zu sagen hatte, dauert einde Zigarette und ein letztes Glas im Steeeeehen... Dit is Met het Oog op Morgen, met een overzicht van de actualiteiten van radio en tv, de krant van morgen, Den Haag vandaag en de ontwikkelingen en achtergronden van het nieuws. Buiten is het 12 graden, binnen zit...Joop van Zijl. En dan sliep ik...
Nog steeds luister ik (en de rest van mijn familie volgens mij ook) voor het slapen gaan naar radio 1.
Maandagavond zat ik opeens rechtop in mijn bed. Joris Luijendijk - nieuw als presentator nota bene - vroeg de luisteraars een nieuwe begintune te kiezen. WAT?? Deze zou dan donderdag in gaan. Het liedje van Reinhard Mey werd nu toch wat ouderwets. Nee!!! Niet waar! Weet je wel hoeveel nostalgie aan dit liedje vast zit! In gedachte schreef ik al protestspam, had een handtekeningenactie opgezet en stelde een brief op naar de premier (als Lingo mag blijven...). Toch het hoofd koel gehouden en nagedacht.
Donderdag...
Dan is het 1 april.
Zucht... Nog nooit zo'n slechte grap gehoord!

Zomerschoenen

Nu de lente echt is aangebroken en het weer steeds mooier wordt, moeten we weer zomerschoenen aanschaffen. De comfortabele laarzen ruilen we noodgedwongen in voor krapzittende, knellende, behakte, blarenopwekkende, maar elegente zomerschoentjes. Schoeisel van het vorige seizoen zat tegen de herfst eindelijk lekker, maar is nu versleten of stinkt. Waarschijnlijk vanwege een feestje, waarbij de combinatie van bier en zweetvoeten de schoen geen goed deden. Dus strompelen we maar weer door het huis om onze nieuwe aanwinst in te lopen, zodat de schade straks enigszins beperkt zal blijven.
Ik wens alle dames van Nederland sterkte de komende maanden. Om het vol te houden moet je dit goed voor ogen houden: je ziet er weer top uit uit deze zomer!!

Auto (2)

Zondagmiddag stap ik goedgemutst mijn autootje in. Het lentezonnetje schijnt vrolijk door de ruiten heen. Op naar Den Haag! Ik start de auto. Nog een keer...starten...starten...starten!!! Lichte paniek neemt vat op mij. Gelukkig heb ik een opgeladen mobieltje bij me en ben ik lid van de ANWB. (Hoewel ik voor mijn huis stond, was mijn mobiel erg handig, want zo kon mijn vader mij vertellen wat er wel en niet moest branden enzo. Conclusie: accu leeg).

TIP 1: laad altijd je mobiel op voordat je de auto instapt!

Vanaf nu heb ik ook woonplaatsservice van de ANWB. Blijkt toch handig te zijn. De vriendelijke ANWB-meneer wees mij er fijntjes op dat een Japanse mini-accu leeg loopt, wanneer je alleen maar op en neer naar de tennisbaan rijdt. Oh. Dat wordt dus weer fietsen.

TIP 2: koop geen auto van een oud vrouwtje dat er alleen maar boodschappen mee deed!

Met een opgeladen accu kon ik toch nog vertrekken en twee uur te laat kwam ik aan op het feest. Kon ik die storende radio eindelijk uit doen.

TIP 3: stel je radio opnieuw in wanneer de spanning weg is gevallen. Dat voorkomt een ritje ruis.

Na een gezellige dag werd het tijd om naar huis te gaan. Voordat het donker werd wilde ik wel thuis zijn, want anders herken ik niks en verdwaal ik nog sneller. Dan blijkt dat mijn TomTom de hele dag in de auto heeft gelegen. Die is inmiddels leeg en in mijn auto zit geen oplader. Tweede paniekaanval van vandaag. Want hoe kan ik nou mijn huis vinden zonder navigatie?! En nu is het ook al donker!

TIP 4: haal je TomTom altijd uit de auto. Loopt ie niet leeg, dan zou die weleens gestolen kunnen worden!

Op een cruciaal kruispunt (links? rechts?) heb ik mijn TomTom ingezet, die nog eventjes aan de lader had gelegen. Daardoor ben ik weer veilig thuis gekomen. En het inparkeren ging prima!

TIP 5: onthoud altijd wat er goed is gegaan, in plaats van wat er mis is gegaan!

Column

'Revolutie', 'relativerend', 'actueel', 'persoonlijk'. Youp van 't Hek vertelde op tv dat een goede columnist dat soort dingen in zijn/haar column moet verwerken. En vervolgens ook nog duidelijk vertellen wat jij vindt van iets. Maar ik vraag me af wie daar nou echt in geinteresseerd is. Ik wil gewoon vertellen dat ik gewond ben geraakt tijdens het opbouwen van een rolbanner (blauwe vingers en bloed). Op zich wel aktueel - want het gebeurde vanmorgen - maar revolutionair? Nou, misschien ook wel, want ik heb nooit eerder gehoord dat rolbanners gevaarlijk konden zijn... En nu ik het zo bekijk, is dit eigenlijk ook best een persoonlijk verhaal. Oh ja, en relatief gezien valt de wond aan mijn vinger nog mee. Het bloed spoot er niet uit, maar er was wel sprake van los vel - dus beetje bloed - en pijn. En ik kan ze nog wel bewegen. Daar kwam ik na een half uur achter, nadat ik het eerst aan iedereen had laten zien en een jodium met een pleister weigerde. Dat vind ik zo naar, als anderen iets aan je wond willen doen?! Ik heb altijd geleerd dat je een open wond beter door de lucht kan laten drogen. Op de lagere school viel ik vaak (als je mij kent zou dit eventueel minder verrassend kunnen zijn). Mijn zussen vonden dat ik me aanstelde wanneer ik mij hinkend (knie) of met een rechte arm (elleboog) voortbewoog. Meestal was ik na een paar uur wel vergeten dat ik pijn had. Maar pas als ik iedereen op de hoogte had gesteld van mijn drama. Na een dag of drie kon het pulken aan de korstjes bginnen. Dat werd mij dan natuurlijk ook weer verboden. Stiekem toch doen, weer sprake van bloed en het liedje begon opnieuw.
Tussen de regels door zag ik dat Y. van 't H. van die vaste dingen doet, als Het Parool lezen. Dat soort mensen (Mag ik dat zo zeggen?) hebben altijd van die dingetjes: een bepaalde zanger - en dat is dan meestal Ramses Shaffy - helemaal geweldig vinden, een vorkeur hebben voor (een) bepaalde filmmaker(s)/regisseur (Coen Brothers, Tarantino in mindere mate). Ik heb dat niet zo. Het enige vaste onderdeel dat ik mijn leven kan ontdekken is dat ik dingen, of mezelf, sloop. Een volgende keer zal ik Youps raad opvolgen en vertellen wat ik daarvan vind!