Maandag bracht ik mijn nichtje naar de kleuterschool. Bij het betreden van het schoolgebouw herinnerde ik me opeens enkele details van mijn lagere schooltijd. Ik vermaakte me prima op school, hoor. Al vond ik de leerlingen nogal traag. (Je kunt toch wel een beetje dóórlezen!) Mijn juffen en meesters waren ook vrij dom. (Hoezo is onze klas vervelender 'als' die andere?!) Ik liet het niet na iedereen - juf of niet - om mij heen op taalkundig vlak te verbeteren. De hele dag door. Misschien was dat een beetje irritant, maar ik zag dat er op deze school een verheffende rol voor mij was weggelegd.
In de tussentijd wist ik toch nog vriendjes en vriendinnetjes te maken, die ik tussen de eerste en laatste bel afleidde met verhalen en grapjes. Een beetje vermaak kon geen kwaad, vond ik. Leerkrachten probeerden dit gedrag de kop in te drukken door mij kaartjes te sturen, waarop stond dat 'gezelligheid níet het hoofddoel van de lessen was' en 'dat ik eens moest bedenken dat ik níet altijd maar alles op ieder moment tegen iedereen kan zeggen'. Ik heb die twee dingen altijd goed onthouden en toegepast. Ik was alleen vergeten dat het om het woordje 'niet' ging.
