(On)sportief

Roger Federer, de koning van het tennis, heeft er weer een Grand Slam-titel bij! Voor het eerst in mijn leven zit ik geboeid voor de tv naar sport te kijken. Ik maak dan ook van die geluiden als 'Oeoeoeh...!', 'Neeee!!' en 'YES!' Dat hoort namelijk als je supporter bent. Vroeger begreep ik helemaal niks van tennis. Mijn ouders hebben jarenlang - tevergeefs - geprobeerd mij de regels bij te brengen. Pas toen ik drie jaar geleden zelf ging tennissen begonnen de regels langzaamaan een beetje op me in te werken. Maar het blijft moeilijk. Bijvoorbeeld tijdens een tiebreak. Dan ben ik vaak (echt vaak, eigenlijk al vanaf het begin) de kluts kwijt. Zou Andy Murray ook tijdens de wedstrijd soms even denken:'Uuh, hoe zat dat ook al weer. Moet ik nou links of rechts staan? Even kijken wat Roger doet... Oh ja!' Dat doe ik namelijk tijdens dat soort situaties, afkijken.
Ik vind het een lastige sport, hoor! Als het er toe doet, verlies ik altijd. Het mentale gedeelte van het spel spel heb ik nog niet onder controle. Wanneer ik de eerste game win, vind ik dat een beetje zielig voor mijn tegenstandster. Waarom?! De volgende games, sets en matches winnen zij namelijk altijd! Waar is dat killerinstinct? Ik heb het niet geloof ik. Zo komt het dan ook dat ik op een dramatisch lage positie sta. Ergens in de krochten van de KNLTB komt mijn naam ook eens een keertje voor. Het erge is dat ik niet zo'n type ben dat het niet erg vindt om te verliezen en opmerkingen als 'het is maar een spelletje' echt haat! Ik kan totaal niet tegen mijn verlies. Maar daar staat iets ergers tegenover. Als ik dan eens win verander ik in een groter monster, maak stomme grapjes tegen de tegenstandster, vertel haar dat het maar een spelletje is (!) en dus totaal niet belangrijk, maar laat vervolgens wel iedereen op onsubtiele wijze weten dat ik GEWONNEN heb!
Wat is nou beter, een goede verliezer zijn of een slechte winnaar?

Vakantie

Het is al maandenlang kloteweer in Nederland. En als het geen kloteweer is dan is het of zo ontzettend koud buiten dat je longen terstond bevriezen, of het sneeuwt. Dus welke gedachte komt dan bij een ieder op? Inderdaad! Ik wil op vakantie! Naar de zon! En wel nu!! Maar dat is dus een van de minder fijne dingen van single zijn. Ik heb niemand om mee op vakantie te gaan. Al mijn vriendinnen zitten fijn op de bank met hun vriendje. Ja, zo kwam ik de winters van 2006, 2007 en 2008 ook wel door, maar deze winter is het bikkelen geblazen. En om dezelfde reden is een skivakantie me ook al door de neus geboord. De zomer was naar onze maatstaven mooi, ook de nazomer kon er goed meer door. Nu is het net alsof de weergoden (Erwin K., Piet P., Diana de H en Peter T. themselves zaten vast ook in het complot) me eraan willen herinneren dat ik het nu toch echt alleen moet rooien. Niet zo aardig, vind je wel? Toen kwam ik op een idee. Ik heb anderhalve dag van het woord 'singlereis' geproefd. Beetje lopen internetten. Toen kwam ik op Fox Reizen. Zij bieden reizen aan voor alleenstaanden: 'Single maar niet alleen...' Daar ga je toch van over je nek?! Ja! Single! en WEL alleen dus!! Wrijf het er nog maar even in, zeg. Zeker bedacht door een of andere vrolijkerd die wel de hele winter in de armen van haar overmatig lieve vriendje doorbrengt en op het idee kwam toen haar sneue alleenige vriendin zei:'Ik wil op vakantie... Maar ik ben alleen!!' 'Nee, joh, je bent dan wel single, maar je bent toch niet alleen? Er zijn nog een heleboel andere mensen ook single. Ga je toch lekker samen?' Blegh! Maar het is natuurlijk wel een uitkomst voor heel veel mensen. En ik wil graag naar Israel en Afrika en Costa Rica en nog een heleboel andere landen. (NB: afgelopen zomer met de tent in Frankrijk was ook erg leuk, hoor).
Vanmiddag legde ik het singlevakantieplan aan mijn vriendin L. voor. Het leek haar een heel stoer plan. Zo alleen op vakantie. Een paar weken. Met een groep mensen. Die je helemaal niet kent, enzo. Echt heel stoer!
Toen ik in huilen uitbarstte zijn we tot de conclusie gekomen dat het voor mij misschien een beetje TE stoer is...

Appels

Het sms-contact verliep als volgt: 'He, zullen we een keer wat gaan drinken?' 'Een drankje, waarom niet...' (Goh, het enthousiasme spat van mijn schermpje af, maar ik laat me niet kisten. Door play hard to get prik ik keihard heen. Ben zelf trouwens bijzonder slecht in het toepassen ervan. Een minpuntje dat voortkomt uit puur enthousiasme). 'Waar spreken we af?' 'Kom maar naar mijn huis!' (Oh, ja hoor! Nee dus!) 'Goed, dan haal ik je op en gaan we ergens iets eten!' Nee. Let op het volgende antwoord: 'No I don't eat outside and only eat apples for dinner. Sorry about that...' Huh? Zeven jaar Engels op de middelbare school en een cursus business English blijkt niet toereikend om deze zin te begrijpen. Hoezo, je eet alleen maar appels als avondeten?! Doe je aan een appeldieet ofzo? (Dit bestaat! Ik heb het gegoogled. Misschien viel 'lillend vet' niet helemaal goed bij hem. Je moet dan trouwens voor elke maaltijd een appel eten, dus je kunt gewoon avondeten. Ik ben dol op uiteten gaan! Op eten in zijn algemeenheid trouwens. Dat brengt mij op het tweede punt). Waarom eet een Italiaan in godesnaam niet buiten de deur?! Zou zijn Mamma Roma hem voor drie jaar pasta mee hebben gegeven wat hij in 1000 kleine Tupperwarebakjes in de vriezer bewaart? Dat hij haar moest beloven alleen deze maaltijden te eten, want hij is toch haar liefste bambino? Ik vind het in elk geval raar. En weet je wat? Zak ook eigenlijk maar in de stront met je appels. Een belletje om hem dit even op zijn rechtschapen Leids te vertellen vervalt in het oenige voicemailbericht: 'Hey there...give me a call'. Denk niet dat er een huwelijk in zit...
La Dolce Vita

15 minutes

Hallo daar. Ik ben nieuw in de digitale wereld. Is er iemand die mij welkom heet? Met een bosje bloemen klaar staat, zodat ik me alvast een beetje thuis voel? Of me in elk geval vertelt wat ik moet doen? Oh, ik moet een plekje vinden tussen miljoenen mensen die interessante, iets minder interessante en ronduit saaie dingen te vertellen hebben.
Waarom wil iedereen tegenwoordig eigenlijk hun hele hebben en houden op internet plaatsen? Blogs, Twitter, social networks, Youtube... Willen we allemaal 'our 15 minutes of fame' ?
Andy W. voorzag dit al in 1968.
Anyway...
ik doe er lekker aan mee!