Tante

Zes jaar geleden werd ik voor het eerste tante. Toen kwam er nog een kindje, toen kwam er nog een kindje, toen kwam er nog een kindje en toen kwam er nog een kindje. Nu hebben mijn zussen bij elkaar vijf kindjes waar ik reuze trots op ben. Ze zijn allemaal even lief en vanaf het moment dat ik zo'n pas geboren frummeltje voor het eerst zag, hield ik er van. Een gek gevoel is dat. Hoe zou ik ooit van mijn eventuele toekomstige kinderen meer kunnen houden? Misschien vind ik die wel minder knap, vervelender, vermoeiender en minder grappig. Dat kan niet, he? Dat is wel slim van de natuur. Stel je voor dat je wilt ruilen met je zus, een vriendin of de buurvrouw, wiens kinderen tenminste al het huis uit zijn! Of dat ze op mij lijken. Dat wordt op den duur natuurlijk een grote chaos!
Ik zeg tegen alle kindjes dat als ze minimaal vijf zijn ze bij mij mogen logeren en dat we dan pannenkoeken gaan eten. Maar alleen met pannenkoeken eten ben je er niet, kom ik nu achter. Morgen is het dan zover: mijn oudste neefje komt voor de allereerste keer logeren. Aangezien ik wel in een heel gezellig, maar enigszins klein huisje woon, heb ik geen logeerplek voor hem. Dat wordt nog leuk: slapen naast een kleine snurkerd die het om half 7 vaak wel weer gezien heeft met slapen. Daarom heb ik een uitputtend schema opgesteld. We gaan 's avonds pannenkoeken eten en (tot lekker laat) naar de botenoptocht kijken. De volgende dag ontbijten, naar het strand, in de tuin spelen en dan voetbal kijken. Ik heb er heel veel zin in! Dit is namelijk het moment waar je als tante altijd op wacht, maar de verantwoordelijkheid drukt als een betonnen aardbol op mijn schouders. Heeft hij het wel naar z'n zin, valt hij niet uit bed, eet en drinkt hij wel genoeg, raak ik hem niet kwijt (het liefst bind ik hem aan me vast), wat nou als hij heimwee krijgt? Je wilt natuurlijk dat hij het een nog leuker vindt dan het andere! En dan nog een praktische zaak: wat moet ik in huis halen? Ik heb nooit eten en drinken op voorraad, behalve wijn en toastjes. Dat lijkt me typisch niet iets voor een kind van 6. Ik dacht zelf aan: appelsap, wit brood en aarbeien. In een la staat ergens nog wel hagelslag. Daar houden kinderen tegenwoordig toch nog wel van? Ach, het zal allemaal vast wel los lopen!
Over vier weken is de beurt aan mijn nichtje...

Elektrisch

Waarom gaan alle elektriche apparaten die ik aanraak kapot? Meerdere telefoon zijn onder mijn aanblik gestorven. Een USB-stick flipt in mijn bijzijn. Mijn auto heeft twaalf jaar als een zonnetje gereden, maar sinds ik hem heb is er steeds iets aan de hand. De TomTom zegt geen satellieten te herkennen. Mijn laptop slaat hoe langer hoe meer op tilt. CD's slaan over. De dvd-speler luistert niet meer naar de afstandsbediening. De slaapkamertelevisie doet het sowieso matig. En zelfs mijn waterkoker gaf laatst aan onder mijn toeziend oog niet mee te willen werken.

Het is maar goed dat ik geen electricien ben geworden...

Liefde

Het is zo'n vreemd gegeven: het ene moment weet je alles van elkaar en het volgende moment ben je als vreemden. Je bent niet meer op de hoogte van wat hem bezig houdt, met wie hij een biertje aan het drinken is, wat hij vanavond gaat eten of wanneer hij zich niet lekker voelt. De eerste paar maanden vond ik dat om gek van te worden! Nu hoef ik helemaal niet meer weten wat hij doet. En dat terwijl ik hartstikke knettergek op hem was. Zo gaat dat dus: je komt na een tijdje over liefdesverdriet heen. Wat betekent liefde in dat licht dan nog?
Hoewel ik ervan overtuigd ben dat je verliefdheid kunt onderdrukken ben ik daar in het vrijgezellenleven niet zo goed in. Ik word gewoon snel verliefdig op van alles en nog wat, zolang het man is en jong. Loodgieter, Italiaan, voetballer, student. Als het aan mij lag was ik al veerig keer getrouwd. Met - zo blijkt dan na enige of kortere tijd - de niet meest passende echtgenoot.
Iedereen heeft wel een zwak, waardoor hij of zij terstond op iemand valt. Ik dacht altijd dat stille wateren diepe gronden hebben en dat ik de enige was die die gronden kon ontdekken. Daar deed ik dan enorm mijn best voor. Maar er zijn ochtenden geweest dat ik wakker werd en dacht:'Humm....het water is stil en bijzonder ondiep. Wat doe ik met deze gast?! Uitmaken!!' Todat ik tot zo'n ontdekking kom, kan er nogal wat tijd verstrijken. En voor je het weet ben je vier jaar verder en blijk je opeens 30 te zijn. Voor die poeltjes zwicht ik nu niet meer.
Misschien wordt het tijd om eens wat richting te geven aan mijn liefdesleven en te bedenken wat ik wil. Ik vrees echter dat ik op dit moment aan het zwichten ben voor een vier jaar jongere, intelligente, lekker ruikende, goed uitziende Europeaan. Als dit avontuur binnenkort, en eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat die kans vrij groot is, eindigt in een tweet 'alleen op de bank@home', dan heb ik één zekerheid: het gaat wel weer over!

Toeval

Gisterochtend stapte ik om half tien in de trein naar Amsterdam. Ik zat tegenover een ouder stel. Een mevrouw met een zure mond en een meneer met een grote bril en een tas die hij had gekregen bij een conferentie over neurologie in 1997. Om half vijf pakte ik de trein terug naar huis. Ik keek om mij heen en dezelfde dame en heer zaten schuin tegenover mij.
Een tijdje geleden ging ik naar Haarlem. Het verliefde koppeltje dat naast mij zat, dronk een paar uur later een biertje op hetzelfde terras als ik.
Vrijdagavond liep ik met mijn collega naar een willekeurige kroeg en op dat moment stapte De Bril naar buiten, omdat hij werd gebeld.
Ik ken een meneer, niet omdat ik hem ken, maar omdat ik hem al tien jaar overal tegen kom. Niet alleen in mijn woonplaats, maar ook in andere steden. Ik heb de neiging om hem gedag te zeggen, maar ik denk niet dat hij mij kent 'van het tegen komen'.
Er is een sukkel, die ik nog uit mijn studententijd ken. Hem kom ik vaak tegen (en helaas begint hij altijd tegen mij te praten), meestal wanneer ik mijn tennisracket bij me heb.
Mijn ex-vriendjes kom ik nooit tegen, terwijl ze in de buurt wonen, boodschappen doen bij dezelfde supermarkt en in dezelfde kroegen komen als ik. Nee, een keer fietste ik een van hen bijna van de sokken. Dat was een dag nadat ik tegen een vriendin had gezegd dat ik hem niet meer gezien had sinds ik het zes jaar geleden uit had gemaakt.
Waar slaat dit op?

Incognito

Afgelopen vrijdag voelde aan als zomer! De zon scheen zo hard als zij kon, om de vorige middelmatige dagen maar in te halen. Echt een dag om vrij te zijn en naar het strand te fietsen. Daar had ik zin in! Maar helaas, ik had andere verplichtingen in de werksfeer, die mij dwongen de ganse dag binnen te zitten. Mijmerend onderging ik de activiteiten, die van mij verwacht werden, namelijk: stil zitten en luisteren. (Geloof me, voor mij is dat een opgave!) Eenmaal buiten zat ik met mijn gedachten bij romantische momenten uit het verleden. Daar vroeg het weer blijkbaar om. Met mijn zonnebril op liep ik half dromend en in cognito naar het station. Plotseling werd mijn stream of consciousness ruw verstoord, doordat iemand mij aantikte. Dat overkomt mij wel vaker, omdat ik bekenden straal voorbij kan lopen. Maar deze jongen kende ik niet. Hij zag er niet uit als een Straatkrantverkoper, noch als een junk, die geld van me wilde. Onzeker keek hij me aan en ik merkte op dat zijn onderlip licht nerveus trilde. Hij zei dat het misschien vreemd en brutaal was, maar hij zat op het terras met een vriendin en zag mij lopen. Hij moest van zichzelf achter mij aan rennen, om erachter te komen wie ik was. Als hij dat niet zou doen, zou hij daar de rest van de dag spijt van hebben. Jeetje... Ik zette mijn zonnebril af en zei dat ik dat bijzonder stoer van hem vond. Hoe vaak had ik zoiets zelf niet willen doen? Maar nooit ben ik verder gekomen dan iemand onverstaanbaar en zacht naroepen dat hij zijn NRC Next - waar ik snel mijn naam op had geschreven - was vergeten. De jongen vroeg om mijn telefoonnummer, maar in plaats daarvan heb ik het webadres van deze blog genoemd, met de opmerking dat hij een reactie kan plaatsen. Of dat het beste is wat ik had kunnen doen, weet ik niet. Ik voelde me door zijn actie in elk geval enorm gevleid! En het is fijn om te weten: dit soort dingen gebeuren dus nog echt!

WC

De beste ideeen krijg je op de wc. Wanneer je niet weet wat voor kadootje je nu weer moet kopen voor oma, een kortstondige writers block hebt, of je afvraagt wat je in hemelsnaam voor dat etentje moet klaar maken, dan is mijn tip: breng een bezoekje aan het toilet. Je hoeft niet lang op de pot te zitten, een plasje is vaak al voldoende. Dit zijn van die tips die iemand je moet geven, want zelf kom je er niet op. Ik heb hem van mijn zus.
Nu we het toch over wc's hebben: ik vraag me al jaren af, zij het niet decennia, waarom mannen altijd zo enorm lang op de wc zitten. Een plas is zo gedaan, maar ik heb het over dat andere. Vaak gaan ze dan ook lezen. En meestal geen goed boek, maar pulp (denk aan het reclamekrantje van de Blokker, ANWB-tijdschrift, plaatselijke suffertje). Op mijn werk zag ik zelfs een collega ongegeneerd een pak werk mee naar de plee nemen. Sorry, maar dat vind ik vies! Is er voor de lange zit een biologische verklaring, die ik niet ken? Of is het poephalfuurtje een taboe? Wanneer je het antwoord weet, kun je het in onderstaand reactievakje laten weten. Ik denk niet dat er wordt gebroed op een goed idee. Of zou Bert van Marwijk op het kleinste kamertje hebben gezeten, voordat hij de rugnummers aan het Nederlands elftal uitdeelde?