School

Maandag bracht ik mijn nichtje naar de kleuterschool. Bij het betreden van het schoolgebouw herinnerde ik me opeens enkele details van mijn lagere schooltijd. Ik vermaakte me prima op school, hoor. Al vond ik de leerlingen nogal traag. (Je kunt toch wel een beetje dóórlezen!) Mijn juffen en meesters waren ook vrij dom. (Hoezo is onze klas vervelender 'als' die andere?!) Ik liet het niet na iedereen - juf of niet - om mij heen op taalkundig vlak te verbeteren. De hele dag door. Misschien was dat een beetje irritant, maar ik zag dat er op deze school een verheffende rol voor mij was weggelegd.

In de tussentijd wist ik toch nog vriendjes en vriendinnetjes te maken, die ik tussen de eerste en laatste bel afleidde met verhalen en grapjes. Een beetje vermaak kon geen kwaad, vond ik. Leerkrachten probeerden dit gedrag de kop in te drukken door mij kaartjes te sturen, waarop stond dat 'gezelligheid níet het hoofddoel van de lessen was' en 'dat ik eens moest bedenken dat ik níet altijd maar alles op ieder moment tegen iedereen kan zeggen'. Ik heb die twee dingen altijd goed onthouden en toegepast. Ik was alleen vergeten dat het om het woordje 'niet' ging.
 

Billen

We bevinden ons in een toiletgebouw van een pretpark, waar een continue file van twee kilometer staat. Samen met mijn zussen en twee wiebelende nichtjes had ik zeker een uur staan wachten, totdat er eindelijk een toilet vrij was. Eentje die niet verstopt was of zo stonk dat het af te raden was om zonder gasmasker binnen te gaan.

'Hup, even opschieten, want tante Pien moet ook heel nodig plassen!'
Ik hielp mijn nichtje (4) van de wc af en maakte aanstalten om zelf op de pot te gaan zitten.

Toen kwam het:
'Hahaha, tante Pien! Dat past toch helemaal niet...MET JE DIKKE BILLEN!'

Mijn zus, in het toilet ernaast, hoorde het en poogde hier een opvoedend momentje van te maken:
'Belle! Zo praat je niet tegen je tante!'

Maar ik hoorde haar besmuikte lach heus wel!

Even was mijn nichtje stil. En toen:
'Nou, het is toch zo?!'

Zomer

Ik heb een hele lange zomervakantie gehad. Zo'n twee maanden had ik de tijd om na te denken. Om over de wereld te reizen, in retraîte te gaan, een life switch te maken, een man te zoeken. Al deze dingen speelden (meerdere) keren door mijn hoofd. Maar ik bleef thuis, in de tuin, met een boek. De zon scheen hier ook, dus waarom op wereldreis? Iedereen was aan het werk, dus waarom in retraîte gaan? Het leven hier is prima, dus waarom tijd voor een switch? Ik ben slecht in zoeken, dus waarom op zoek gaan? Na vijftien boeken gelezen te hebben, wilde ik toch iets doen wat ik niet van mezelf had verwacht. Als ik mezelf, nu ik alle tijd had, niet zou verbazen, wanneer dan wel?
Met in mijn achterhoofd het 'verbazingsproject' ging ik trainen. Op conditie en spierkracht. De boksbal op de sportschool was niet meer veilig en ik drukte mijn snor niet meer tijdens de verplichte push-ups en buikspiertraining. Deze zomer zou ik namelijk leren...golfsurfen. Alleen! Zonder vrienden om me te beschermen. In mijn eentje!

Eerste keer
In mijn wetsuit hobbelde ik naar de surfleraar. Er stonden twee jochies van 15 en een pubermeisje van 14 te wachten. Ik trachtte een gesprek aan te knopen met de twee broertjes, maar die wensten liever niet in het gezelschap van een 32-jarige, iets uit haar wetsuit puilende dame gezien te worden. Deze zelfopgelegde proef werd zwaar, dat was duidelijk. Ik stond er dus alleen voor.
Braaf sleurde ik mijn blauwe leerling-softboard achter me aan. Dat alleen al had iets stoers. 'Ga maar op je board liggen, dan steken we deze riviermonding even over.' Oh ja, ik moest wat met dat ding. Dapper peddelde ik naar de overkant. Dat ik struikelend uit het water klom zag gelukkig niemand, want ik was de laatste. Nu de zee in. Kleine golfjes lachten me vriendelijk toe. Het pubermeisje ging verderop haar eigen gang, dus de jongens zaten aan mij vast. Of toch niet... Ze peddelde rap de zee in en binnen een kwartier stonden ze op hun board. 'Let maar niet op ze, 't is toch een verschil of je 15 bent of wat ouder,' zei de leraar bemoedigend. ('Wat ouder!') Wel tien keer ben ik de zee uitgehaald om aan land te laten zien of ik de theorie wel kende, want dat kwam in het water toch niet helemaal tot uiting. Na twee uur was het klaar. 'Niet opgeven! Blijven oefenen, dat is het enige dat helpt! En sommige mensen hebben nu eenmaal meer aanleg dan...' Ja, ja, ja!

Golf voor golf
De tweede keer zou vast beter gaan, toch? Weer wurmde ik me in een krap pak. Gelukkig bestond mijn groepje nu uit mensen van mijn leeftijd. 'Dat biedt perspectief.' Waarom weet ik niet, maar dat dacht ik. Totdat ik voor de zee stond. Het enige dat ik nog zag, waren hoge golven. Het enige dat ik voelde was niet te onderdrukken angst. 'Golf voor golf', dacht ik. De leraar had zichzelf tot doel gesteld om mij door de branding heen te duwen. Dat ging even goed, totdat een gigantische golf mij het strand op smeet en ik me niets anders dan een aangespoelde walvis voelde. Toch was er progressie merkbaar, ergens. Niets was meer belangrijk, alleen de zee, mijn plank en ik bestonden nog. Het enige dat ik nog wilde was een golf pakken. Euforie nam bezit van mij. Eventjes. Toen ik net - ietwat overmoedig - een goede golf wilde nemen, viel ik van mijn board af en kwam in een wasmachine terecht. Heel even was ik boven water toen mijn board tegen mijn hoofd knalde. Ik verdroeg het, hoort erbij! Nog een keer kwam ik boven. Dit keer stuiterde het board van mijn buurman op mijn hoofd. Sukkel, blijf dan uit mijn buurt, regel nummer 1! Maar ik stond weer. Weliswaar middenin de branding met twee leashes om mijn enkels gewikkeld, maar ik stond! Heel even... ('Niet opgeven, het enige dat helpt is oefenen!') Dus ik ging weer terug de zee in en peddelde weer door de branding. Mijn leraar hielp me keer op keer de juiste golven te pakken. Soms ging het fout, maar soms best goed. De flow was weer terug! En na twee uur liep ik de zee uit: stoked, natural high en verslaafd!!

Van alles wat ik deze zomer heb bedacht was dit toch wel het beste idee!

Ontmoeting

Mijn inspiratie is al een tijdje zoek. Dat is heel vervelend als je een blog wilt vullen. Als je cool bent, heet dat een 'writersblock'. Het is gekomen toen ik hoorde dat 98% van de manuscripten die uitgevers ontvangen, worden geschreven door mensen die gebeurtenissen uit hun eigen leven opschrijven. En dan denken dat anderen dat boeiend vinden. Dat soort manuscripten worden regelrecht door de shredder gehaald. Leek me logisch. Op dat soort meuk zit natuurlijk niemand te wachten. Opeens kwam het besef dat ik ook zulke dingen schrijf. Uit deze confrontatie, spiegel, klap in het gezicht volgde een blokkade. Geen idee meer wat ik je dan nog zou kunnen vertellen. Het enige dat ik kan verzinnen zijn dingen die niet waar zijn... Bijvoorbeeld dat ik dit weekend allemaal mannen tegenkwam, die je eigenlijk niet tegen kunt komen. In elk geval niet allemaal tegelijk. Omdat ze ver weg wonen. Of een vriendin hebben. Of ik ooit hun vriendin was. (Ja...deze relatie is wél logisch!)

Ik was bij vriendin H. in een andere stad. We aten wat, dronken een wijntje en besloten nog één klein biertje te doen in de stad. Meer niet. Dan kon ik de laatste trein nog halen enzo. Tien minuten later, met een halve liter bier in mijn hand, zag ik Broertje opeens. Wat een toeval! Ik had hem al maanden niet meer gesproken en hij woont ook niet eens in de stad waar ik was. Gek genoeg bleef het warme onthaal uit en was het gesprek kort. Hij keek betrapt. Ik zocht naar de oorzaak; ze stond achter hem. Ik besloot hem niet te confronteren met eventuele moralen en feiten. Om het ongemak te omzeilen zetten H. en ik de biersessie achter in de kroeg voort. Daar trok een ogenschijnlijk saai vrijgezellenfeestje onze aandacht. Het volgende moment was de laatste trein al zes keer weg en stonden we hossend en dansend met tien mannen (die toch niet zo heel vrijgezel bleken, waarover ik - uit eigenbelang - wederom mijn mond hield) en vijf bier in elke hand in een foute danstent. In de opeens verschenen menigte herkende ik een kennis uit het verleden die mij twaalf jaar geleden redde van een fout vriendje.  
Vandaag had ik een afspraak met mijn goede vriend T. uit Brussel. We dronken wat en opeens zag ik vriend J. die af en aan in het buitenland woont. Toen ik achter hem aan hobbelde om hem gedag te zeggen, bleek hij samen met mijn ex-die-ik-nooit-meer-zie te zijn. Nadat ik was gaan eten met vriendin P. en naar huis liep, kwam ik een van de 'vrijgezellen' tegen, waarmee het laatst allemaal begon.
Het is nu al laat en ik vraag me af hoe dit verhaal eindigt.