Zomer

Ik heb een hele lange zomervakantie gehad. Zo'n twee maanden had ik de tijd om na te denken. Om over de wereld te reizen, in retraîte te gaan, een life switch te maken, een man te zoeken. Al deze dingen speelden (meerdere) keren door mijn hoofd. Maar ik bleef thuis, in de tuin, met een boek. De zon scheen hier ook, dus waarom op wereldreis? Iedereen was aan het werk, dus waarom in retraîte gaan? Het leven hier is prima, dus waarom tijd voor een switch? Ik ben slecht in zoeken, dus waarom op zoek gaan? Na vijftien boeken gelezen te hebben, wilde ik toch iets doen wat ik niet van mezelf had verwacht. Als ik mezelf, nu ik alle tijd had, niet zou verbazen, wanneer dan wel?
Met in mijn achterhoofd het 'verbazingsproject' ging ik trainen. Op conditie en spierkracht. De boksbal op de sportschool was niet meer veilig en ik drukte mijn snor niet meer tijdens de verplichte push-ups en buikspiertraining. Deze zomer zou ik namelijk leren...golfsurfen. Alleen! Zonder vrienden om me te beschermen. In mijn eentje!

Eerste keer
In mijn wetsuit hobbelde ik naar de surfleraar. Er stonden twee jochies van 15 en een pubermeisje van 14 te wachten. Ik trachtte een gesprek aan te knopen met de twee broertjes, maar die wensten liever niet in het gezelschap van een 32-jarige, iets uit haar wetsuit puilende dame gezien te worden. Deze zelfopgelegde proef werd zwaar, dat was duidelijk. Ik stond er dus alleen voor.
Braaf sleurde ik mijn blauwe leerling-softboard achter me aan. Dat alleen al had iets stoers. 'Ga maar op je board liggen, dan steken we deze riviermonding even over.' Oh ja, ik moest wat met dat ding. Dapper peddelde ik naar de overkant. Dat ik struikelend uit het water klom zag gelukkig niemand, want ik was de laatste. Nu de zee in. Kleine golfjes lachten me vriendelijk toe. Het pubermeisje ging verderop haar eigen gang, dus de jongens zaten aan mij vast. Of toch niet... Ze peddelde rap de zee in en binnen een kwartier stonden ze op hun board. 'Let maar niet op ze, 't is toch een verschil of je 15 bent of wat ouder,' zei de leraar bemoedigend. ('Wat ouder!') Wel tien keer ben ik de zee uitgehaald om aan land te laten zien of ik de theorie wel kende, want dat kwam in het water toch niet helemaal tot uiting. Na twee uur was het klaar. 'Niet opgeven! Blijven oefenen, dat is het enige dat helpt! En sommige mensen hebben nu eenmaal meer aanleg dan...' Ja, ja, ja!

Golf voor golf
De tweede keer zou vast beter gaan, toch? Weer wurmde ik me in een krap pak. Gelukkig bestond mijn groepje nu uit mensen van mijn leeftijd. 'Dat biedt perspectief.' Waarom weet ik niet, maar dat dacht ik. Totdat ik voor de zee stond. Het enige dat ik nog zag, waren hoge golven. Het enige dat ik voelde was niet te onderdrukken angst. 'Golf voor golf', dacht ik. De leraar had zichzelf tot doel gesteld om mij door de branding heen te duwen. Dat ging even goed, totdat een gigantische golf mij het strand op smeet en ik me niets anders dan een aangespoelde walvis voelde. Toch was er progressie merkbaar, ergens. Niets was meer belangrijk, alleen de zee, mijn plank en ik bestonden nog. Het enige dat ik nog wilde was een golf pakken. Euforie nam bezit van mij. Eventjes. Toen ik net - ietwat overmoedig - een goede golf wilde nemen, viel ik van mijn board af en kwam in een wasmachine terecht. Heel even was ik boven water toen mijn board tegen mijn hoofd knalde. Ik verdroeg het, hoort erbij! Nog een keer kwam ik boven. Dit keer stuiterde het board van mijn buurman op mijn hoofd. Sukkel, blijf dan uit mijn buurt, regel nummer 1! Maar ik stond weer. Weliswaar middenin de branding met twee leashes om mijn enkels gewikkeld, maar ik stond! Heel even... ('Niet opgeven, het enige dat helpt is oefenen!') Dus ik ging weer terug de zee in en peddelde weer door de branding. Mijn leraar hielp me keer op keer de juiste golven te pakken. Soms ging het fout, maar soms best goed. De flow was weer terug! En na twee uur liep ik de zee uit: stoked, natural high en verslaafd!!

Van alles wat ik deze zomer heb bedacht was dit toch wel het beste idee!