Sociaal

Kun je je nog herinneren dat je met iemand wilde afspreken en dat je maar moest hopen dat diegene thuis was? Of dat je gewelddadig werd naar je huisgenoot, omdat ze al een half uur de lijn bezet hield, terwijl 'een zeker iemand' zou kunnen bellen? Tien jaar geleden kreeg ik mijn eerste mobieltje. Prepaid. Sms-en kon je er nog niet mee. Alleen even naar huis bellen om vervolgens terug gebeld te willen worden. Nu heb ik een smartphone aangeschaft. Een nifty dingetje dat slimmer is dan ik. Het weet altijd de weg, laat zien wat voor weer het is (mocht je bijvoorbeeld opgesloten zitten in een kast en dus geen mogelijkheid hebben om naar buiten te kijken), zegt me hoe het liedje heet dat ik op de radio hoor en...het zit volgepropt met Social Media! Je wordt dood gegooid met tweets, krabbeltjes, berichten en uitnodigingen. Ik heb me er lange tijd tegen verzet, maar nu ben ik me dan toch gaan verdiepen in dit fenomeen. En even tussen ons, ik snap er soms echt geen bal van! Maar als ik er nu niets mee doe, dan loop ik straks helemaal hopeloos achter. Ik ging op internet op zoek naar artikeltjes als: Hoe te twitteren en Facebook voor dummies. Ik vond deze simpele handleiding: 'Twitteren kun je niet leren, het is een kwestie van doen.' Daar heb ik weinig aan. Wat betekent nou '#', retweeten en taggen? Laat ook maar zitten... Ik ga even buiten in de zon lunchen met mijn ex. In real life!

Giro (2)

Gesprekje met mijn nichtje van 4:
'Pien, weet je?'
'Nou?'
'Ik heb naar echte wielrenners gekeken!'
'Jeetje, en vond je dat leuk?'
'Ja, heel leuk!'
'En ga je nu ook fietsen?'
'Nee, ik moet van mama mijn toetje opeten.'

Flirtcoach (vervolg)

Inmiddels had ik niets meer gehoord van De Bril. Licht teleurgesteld verwerkte ik dit feit. Ik wist dat hij in nogal wat liefdesperikelen betrokken was en ook was ik niet enorm onder de indruk van hem, maar het zou toch leuk zijn wanneer...he?

Situatieschets 1: Ik was naar de film geweest en fietste naar huis. Toen ik de bocht in reed moest ik uitwijken, want ik reed bijna tegen twee andere fietsers aan. Nog wat traag van begrip vanwege mijn kater realiseerde ik me een seconde te laat dat het De Bril was! Het was donker en hij keek me ook wat appelig aan. Maar dit was toch raar? Hij reed door en ik ook. Ik verwachtte toen toch nog wel een smsje ofzo, maar nee. Niets.

Situatieschets 2: Gisteravond ging ik op tijd naar bed. Om half een werd ik wakker gebeld door een onbekend nummer. Ik nam op, maar hoorde alleen geruis. Nog een keer ging de telefoon over en weer hoorde ik niets. Natuurlijk was dit De Bril. Wie anders belt mij, zonder dat ik zijn of haar nummer heb? Dus ik belde terug en vroeg:'Met wie spreek ik?' Daar kreeg ik geen antwoord op, maar hij herhaalde mijn naam. En welke bekende noemt mij nou bij mijn hele echte, uitgebreide naam? 'De Bril' gaf aan dat hij mij niet bewust had gebeld. Ik zei dat het niet gaf en wenste hem een fijne avond. Een raar, kort gesprek. Ik smste hem maar even. Nu had ik toch zijn nummer! Vreemd verhaal, maar...we hadden contact! Even later ontving ik een smsje terug. Spannend! Ik opende het bericht.
Huh...huh???? Aaargh! Dit was niet De Bril!!
Ik had mijn neefje uit de andere kant van het land aan de telefoon gehad en erger nog...had hem gesmst als ware hij De Bril!
Vraagje: wat zou Freud hiervan zeggen?

Flirtcoach (1)

Woensdagavond ging ik even wat drinken in de stad met vriendin A. en vriend S. Dat leek ons een goed idee, omdat we toch vrij waren de volgende dag (Hemelvaart). Zo dachten meer mensen, want het was gezellig druk in de kroeg. Een uitermate geschikte avond om het programma 'Schaak een man' in werking te stellen. Deze cursus is speciaal voor mij ontwikkeld door mijn twee aanwezige vrienden en gericht op het langer behouden van een man. Na het bestuderen van de theorie - stroomschema incluis - zou ik die avond ook de praktijk in werking moeten stellen. Mijn twee cursusleiders waren behoorlijk streng, maar zeer kundig op dit vakgebied en ik besloot dan ook niet eigenwijs te zijn en alles op te volgen wat zij zeiden. Dat betekende dat ik:
- niet met ultraknappe (volgens anderen ook wel gladde) mannen mocht flirten;
- niet naar iemand mocht staren;
- een beetje hard to get moest zijn;
- me niet met iemand van onder de 28 mocht inlaten.
Als ik het alleaal goed begrepen heb tenminste...
Mijn vriendin koos de personen uit (omdat ik anders toch weer uit zou komen bij de knapperd c.q. gladjanus van 21).
Man nr. 1 was in mij geinteresseerd, maar ik niet in hem.
Man nr. 2 had een vriendin.
Man nr. 3 was leuk en stond aan de bar, dus ik moest bier halen. Ik belandde in zijn vriendengroep, kletste wat, grapte wat, flirtte wat. Mijn coaches mengden zich in de groep om research te doen. Na een tijdje bleek dat deze uitermate leuke jongen nog maar 25 was en een vriendin in Australie heeft. Zoals wel vaker zag ik ook dit keer het probleem niet, maar hij werd dus jammer genoeg wel afgeschreven. Nu moest ik met zijn vriend - De Bril - integreren, die wat ouder was, minder slick en interessanter. Inmiddels waren we zoveel biertjes verder dat het goede gesprek niet helemaal meer van de grond kwam... Ik heb mijn telefoonnummer aan hem gegeven en toen was het afwachten...

Giro

De Giro d'Italia is begonnen. In Nederland nog wel! Wanneer de wielrenners weer op de fiets stappen, is de zomer in zicht. Zo is mijn motto. Vorig jaar heb ik me tijdens de Tour de France voor het eerst verdiept in wielrennen. Dat wil zeggen dat ik de verschillende truien en hun betekenis uit mijn hoofd heb geleerd. Ook snapte ik echt even iets van alle verschillende soorten ritten en bergen. Helaas is met het uitgaan van mijn relatie ook mijn kennis verdwenen. De enige naam die ik me nog kan herinneren is Kenny van Hummel. De iets te dikke Brabander, die elke dag als laatste aankwam. Ik had enorm veel sympathie voor hem. Helaas mag hij dit jaar (en vraag me niet waarom) niet mee doen.
Vandaag kwam de Giro door mijn woonplaats, het prachtige stadje L. Volgens de brief van de gemeente zouden de renners 'rond het middaguur' langsracen. Maar hoe laat is 'het middaguur'? Voor de zekerheid ging ik om half 11 alvast de straat op. Ik vond een plantenbak waar ik op kon zitten en zette de wacht in. Al gauw kwam er een dame naast mij staan, die anderhalf uur tegen me aan heeft lopen kletsen. En of ik ook even foto's wilde maken van de fietsers, zodat ze haar man kon bewijzen dat ze hier was en daarom zo laat thuis kwam van haar werk. Na een tijdje kwam er een leuke jongen achter ons staan. Ik zou graag met hem praten, maar de dame bleef maar kletsen en ik kon eigenlijk ook niets interessants bedenken.
Eindelijk kwamen de eerste auto's met daar achter twee mannen van de Raboploeg langs. Inmiddels was de leuke jongen achter mij ook de dame opgevallen. 'Wat een leuke uitstraling heeft hij, he? En wat een mooie ogen!' Ze zei het wat mij betreft iets te hard... Na een kwartier kwamen de volgende peletons nog niet langs. Ik greep mijn kans en vroeg de jongen: 'Waarom waren die wielrenners van de Raboploeg als eerste?' 'Nou', antwoordde de jongen 'omdat ze net even wat harder fietsen dan de rest, he?' Oh... Hoe kom ik ook op zo'n domme opmerking?! Direct daarna kwamen de anderen langsfietsen en toen ik om keek was de jongen weg...

Krokodil

Mijn hele leven ben ik al dol op lezen. Het eerste boek dat ik zelfstandig las was 'De kinderen van Bolderburen' van Astrid Lindgren. Ik was toen 5 jaar en had van mijn zussen leren lezen. Een van de dingen waar ik ze erg dankbaar voor ben! Mijn ene zus vond het hoogst irritant dat ik altijd alles hardop zat te lezen. Waarschijnlijk vond de rest van de familie dit ook een petit peu annoying, maar zij was de enige die er actief iets aan wilde doen. In de auto zei ze eens: 'Ssst..!! Lees nou eens in jezelf!' Hoe kan een kleuter nou weten wat 'in jezelf lezen is'?! Uitleg: 'Hardop, maar dan met je mond dicht.'

Op dit moment ben ik in verschillende boeken bezig, waarvan ik er eentje wil aanraden. 'Krokodil van de aanslagen', geschreven door Assaf Gravon. Het ene verhaal gaat over een Israelische yup uit Tel Aviv, Etan Enoch, die de bijnaam Krokodil heeft. Hij overleeft drie aanslagen. De andere verhaallijn gaat over een Palestijnse jongen, Fahmi, die in coma ligt en zich bezig hield met het plegen van aanslagen, onder andere op Krokdil. Een goede recensie kun je vinden op http://www.liberales.be/boeken/gavron
De vraag is natuurlijk altijd of een boek dat door een Israelier geschreven is niet sowieso vol vooroordelen zit en de schrijver de Palestijnen hoe dan ook in een zwart daglicht zet. Simpelweg, omdat hij niet anders kan en weet. In mijn beleving probeert Gravon echter zo objectief mogelijk te beschrijven wat er aan de hand is in de hoofden van de bewoners van Israel. Boeiend en leerzaam, maar daarnaast - en daarom de aanrader - is het boek ook enorm geestig. Hup, naar de boekhandel en kopen dus!