Keuzes

'Geen idee wat ik vanavond nou weer moet eten', is een dagelijks terugkerende gedachte. De dagen van Unox magnetronboerenkool zijn voorbij, het is nog te vroeg voor maaltijdsalades en ik kan niet elke avond bij iemand anders aanschuiven. Voorheen had ik de halve dag de tijd om creatieve recepten te bedenken en zelfs nog iemand die mij kon vertellen of het opgediende al dan niet geslaagd was. Beide factoren zijn in mijn huidige leven niet meer aanwezig, dus ik moet iets nieuws bedenken. Vanavond had ik bedacht dat het misschien een goed idee was om inspiratie op te doen in de Albert Heijn XL. Vol goede moed stapte ik de winkel in en liep rechtdoor. Daar kwam het eerste keuzemoment: linksaf (groente), rechtsaf (magnetronsectie) of rechtdoor (vlees)? Te veel!! Halverwege de winkel, dertig minuten later en nog steeds met een leeg mandje raakte ik in paniek. Ik moest íets kopen! Gewoon een normale maaltijd moet toch wel lukken met zo'n enorm aanbod?! Als een gek gooide ik allerlei producten in mijn boodschappenmand. Zwarte olijven, olijvenbrood (??), tomaten, kippensoep en basilicum in een bakje. Onzinnige en niet bij elkaar passende etenswaren, zo bleek thuis. Ik kan niet kiezen als er te veel aanbod is. Op de fiets bedacht ik me het volgende: ik ben niet de enige, die niet kan kiezen. Denk aan het dertigersdilemma*. Eigenlijk is Albert Heijn XL een metafoor voor het moderne leven!


* keuzestress, waar voornamelijk hogeropgeleiden tussen de 25 en 35 last van lijken te hebben

Dingen doen

Op mijn tafel ligt al drie maanden één oorbel. Met Oud en Nieuw had ik namelijk per ongeluk twee oorbellen in één oor gedaan. Dat is raar, maar daar gaat het nu even niet om. Vreemder is dat ik me er al die maanden al aan stoor dat dat dingetje er zo ligt, maar niet een keer de moeite heb genomen om het op te ruimen. Hoe komt dat toch? Hetzelfde geldt voor een afwas. Het voelt goed om een opgeruimde keuken te zien en toch was ik alleen in het weekend af. Vuile thee- en handdoek liggen weken op de trap, op weg naar de wasmachine, maar ik stap er vrolijk overheen. Oud papier wegbrengen zou veel ruimte opleveren, de wasmachine aanzetten is ook niet zo veel werk. Dat kaartje op de bus doen, een mailtje terug sturen, oude bloemen weggooien. Allemaal dingen waarvan je heel gelukkig wordt als je het gedaan hebt. Maar waarom laten we - ik weet zeker dat je dit herkent! - dat soort dingen liggen? Terwijl we wel elke ochtend vroeg opstaan om op tijd op ons werk te zijn, daar bergen werk verzetten en onszelf vervolgens naar de sportschool slepen. Dat vergt toch veel meer zelfdiscipline? Is het misschien juist daarom. Dat niemand er last van heeft, als we die kleine dingetje lekker níet doen. Het is denk ik een vorm van rebellie. Minirebellie!