Jordanië (deel 1)

Al jaren wilde ik graag naar het Midden Oosten. Het liefst naar Israël, maar de kans deed zich nu voor om Jordanië te bezoeken. Misschien wel zo veilig. Jordanië ligt dan wel tussen allerlei licht gestresste landen, maar koning Abdulah II is vredelievend en laat het allemaal maar langs zich heen gaan. Althans, zo lijkt het. Het fijne weet ik er ook niet van.
Vriendin M. en ik besloten slechts een paar weken geleden om een groepsreis naar Jordanië te boeken. Het idee van een groep sprak ons niet zo aan, maar de gemakken eromheen wel. Al op Schiphol zagen we een paar mensen die - gehuld in gemakkelijke kledij en wandelschoenen - zeker in aanmerking kwamen voor het etiket 'groepsreiziger'. We besloten ons onzichtbaar te gedragen en de kennismaking vijf uur uit te stellen tot we in Amman aangekomen waren. Omdat we op het vliegveld meteen ons paspoort in moesten leveren voelde ik me niet ontspannen genoeg om mijn apathie jegens groepen te verjagen. Op dit punt liet vriendin M. zich gelukkig van haar sociale kant zien, zodat ik niet opviel.
Eenmaal in het hotel vond ik dat het tijd was voor een biertje. Met die ramadan zou het allemaal wel meevallen, dacht ik optimistisch. Niet wetende dat we voor elke volgende alcoholische versnapering die week al onze charmes in de strijd zouden moeten gooien. Gelukkig hadden we één grote troef in handen: onze blonde haren en blauwe ogen...