Auto (3)

Zoals ik al eerder heb verteld heb ik een paar maanden geleden een grote nieuwe aankoop gedaan: een auto! Een Nissan Micra, automaat, 1.0. Rood. Ook wel genoemd: Tomaat. Naast de aanschaf van een normale (vrouwen)verzekering ben ik ook lid geworden van de ANWB. Inmiddels heb ik al een innige band opgebouwd met deze bijzonder vriendelijke mensen. Misschien daarom ook heb ik ze vandaag weer gebeld. Vorige week stapte ik in mijn tomaat om naar Den Haag te rijden. Maar hij startte (weer) niet. Na het vorige bezoek van de rijdende hulpservice trok ik nu snel mijn conclusie: de accu was weer leeg en er moet nu beslist een nieuwe in! Op mijn werk dacht men dat het zelfs wel de dynamo zou kunnen zijn. Hartstikke duur om die te laten maken!
Aangezien ik vorige week even geen tijd had om te wachten, heb ik gevraagd of ze me vanmiddag konden komen helpen. Geen probleem! Tussen vier en vijf zouden ze er zijn. En inderdaad, om half 5 belde meneer Richard van de ANWB dat hij er bijna was. Motorkap open, starten... 'Dat ligt niet aan uw accu. Er moet iets mis zijn met uw startmotor!' Zaklamp en hamer (?) erbij. 'Mevrouw, mag ik even in uw auto kijken?' Natuurlijk mag dat! 'U heeft een automaat.' Ja, inderdaad. 'Als we hem nou evenvan de D-stand in de P-stand zetten? En nog eens gaan starten?' ....ahum...aii...!
Vrouwen zijn al jaren lang bezig met het ontkrachten van alle vooroordelen, die mannen hebben over vrouwelijke bestuurders. Ik weet dat in een keer om zeep te helpen. Zonder enige moeite!
Meneer Richard had als commentaar:'Ach, dan heb ik ook eens een lolletje! Enneh...vertel dit maar niet op verjaardagen! En als je het vertelt, zeg dan maar dat het om je buurman ging!'
Dat zal ik zeker doen!

Test

Er is sprake van een cumulatieve afname in het aantal blogs dat ik heb geschreven tussen januari en april. Ik kan dat herkennen, omdat ik vorige week een assessment heb gedaan.
Een assesment houdt in dat je een gesprek voert, een presentatie geeft, doorgezaagd wordt, computertests doet en drie lijsten met 300 vragen invult. Je moet steeds aangeven welke stelling het beste bij je past.
Voorbeeld 1:
a) Ik kijk op tegen belangrijke mensen.
b) Arme mensen zijn zielig.
Voorbeeld 2:
a) Ik zou graag leiding willen geven.
b) Mijn bureau ruim ik tussentijds op.
Bij elke stelling had ik wel een mits of een maar. Wat is belangrijk? Hoe komt het dat die mensen arm zijn geworden? Ik zou graag leiding willen geven, maar niet nú. Ik ruim mijn bureau één keer per maand op. Is dat tussentijds?
Maar er is geen plaats voor mitsen en maaren in een persoonlijkheidstest.
Een ander onderdeel van het assessment is het maken van een IQ-test. Zo wordt dat natuurlijk niet genoemd, want van het woord 'IQ' raken mensen bij voorbaat al in de stress (overigens ook een karaktereigenschap!) Maar het is wél een intelligentietest!
Dus ik raakte in de stress.
Zo'n IQ-test bestaat namelijk voor een groot deel uit figuren en reeksen. Veel van mijn eigenschappen zijn te bediscussiëren, maar dat ik geen ruimtelijk inzicht heb en slecht ben met cijfers en/of getallen - wat is het verschil? - staat als een paal boven water. Ik heb dan ook soms tien minuten naar het scherm zitten staren, om vervolgens een geheel willekeurige keuze te maken. Blijkbaar ligt daar mijn kracht! Mijn wiskundige inzicht blijkt namelijk net zo groot te zijn als mijn taalvaardigheid. Ik heb in die hele test geen woord gezien?!
Kortom, ik zit nu met een karig rapport van 3 pagina's. Naar aanleiding van de test heb ik zelf ook een conclusie getrokken: ik moet meer blogs schrijven!