Ode

Ik heb een kijkcijferkanon bedacht. Mijn programma gaat verder dan een simpele docusoap, opgenomen in Chersonisos of in een afgesloten huis. Ik zou het eerder een real life comedy willen noemen. Ik neem je even mee...

Stel je de eerste aflevering, nee, de intro-afelevering voor, waarin alle acteurs worden voorgesteld.

'Werk in Uitvoering' starring:
Vieze Nel: Een kleine dame met een grote mond, die boeren als aardbevingen en plat Haags kan produceren. Maar ook een vrouw die vol zit met wijze liefdes- en levenslessen. Inmiddels al enige jaren samen met de man van haar dromen. Dikwijls komt zij met een lichte kater op werk aan, maar dat zal een buitenstaander nooit en te nimmer aan haar merken.
Kenmerk: herhaalt haar eigen grappen.
Mister Wegemeker: Een niet al te grote kale jongen. Vader van twee kinderen, die nogal wat zorg nodig hebben vanwege het baby-zijn, vrije dagen van juffen of puur vanwege ziekte en daardoor de auto vol kotsen. Kan trouwens ook boeren en schelden als de beste, zoals een echte Hagenees betaamt. Grote mond, maar klein hartje.
Kenmerk: wordt bij zeldzame woedeuitbarstingen knalrood en stomerig.
Beekie: Een grote Amsterdammer. Had stiekem profvoetballer willen worden, maar is inmiddels professioneel zakenman en vader. Komt openlijk uit voor zijn liefde voor disco, soul en Boer zoekt Vrouw. Heeft de prachtigste verhalen over het verleden, heden en de toekomst. Hoopt elke maand op de hoofdprijs van de Staatsloterij. Heeft het niet zo op pedagogische adviezen die de hamster van zijn dochter aangaan.
Kenmerk: wordt nooit betrapt op een slechte bui.

De vaste visitors:
Tutti Frutti: Een lange blonde schone. Altijd in voor een lolletje, drankje of een goed verhaal. Vaste gast in elke aflevering.
Wallie: Was ooit een collega, maar komt alleen nog voor in verhalen, die de hele cast doet huiveren en sidderen.

Mocht iemand interesse hebben in het maken van deze serie, dan kunnen we natuurlijk altijd samen kijken of er passende acteurs te vinden zijn. Ik heb wel een paar suggesties..!

Jordanië (deel 2)

De eerste grote bezienswaardigheid in Jordanië was Jerash. Ik moest daarbij denken aan de Romereis, die ik in de 5e klas met school maakte. We liepen over de Via Appia en op de een of andere manier viel ik in de struiken. Vraag me niet hoe dat kwam. Jerash was een combinatie van de Via Appia en het Forum Romanum.
Na een flink eind lopen, een onbewust aangegane verloving met een politieman wiens naam ik niet weet en vier liter water, kwamen we aan bij de Dode Zee. Het was ontzettend warm, dus een duik in de zee konden we wel gebruiken. Maar de zee was heel erg warm en duiken is ook geen goed idee. Er kwam een drupje water in mijn oog en dat deed al helse pijn. Gelukkig was er ook een zwembad met uitzicht op de Dode Zee gebouwd. Prima alternatief!
Loom van de zon en het zwemmen en met een heerlijk zacht huidje van de modder uit de zee, gingen vriendin en M. het centrum van Amman in. Op zoek naar iets te eten. Het viel op dat er zoveel auto's toeterden en daarna viel op dat iedereen naar ons keek. Na een half uur voelden we ons een attractie en dat gevoel is niet meer weggegaan. Op een gegeven moment sprak een man ons in het Nederlands aan. Hij had drie jaar in Delft gewoond en had nu een restaurant in Amman. We moesten gaan zitten en hij zou wel wat eten maken. Soep, vlees, limonade, pickles, shisha, thee. Alles werd aangerukt. Voor het eerst maakten we kennis met de enorme gastvrijheid van Jordaniërs.

Jordanië (deel 1)

Al jaren wilde ik graag naar het Midden Oosten. Het liefst naar Israël, maar de kans deed zich nu voor om Jordanië te bezoeken. Misschien wel zo veilig. Jordanië ligt dan wel tussen allerlei licht gestresste landen, maar koning Abdulah II is vredelievend en laat het allemaal maar langs zich heen gaan. Althans, zo lijkt het. Het fijne weet ik er ook niet van.
Vriendin M. en ik besloten slechts een paar weken geleden om een groepsreis naar Jordanië te boeken. Het idee van een groep sprak ons niet zo aan, maar de gemakken eromheen wel. Al op Schiphol zagen we een paar mensen die - gehuld in gemakkelijke kledij en wandelschoenen - zeker in aanmerking kwamen voor het etiket 'groepsreiziger'. We besloten ons onzichtbaar te gedragen en de kennismaking vijf uur uit te stellen tot we in Amman aangekomen waren. Omdat we op het vliegveld meteen ons paspoort in moesten leveren voelde ik me niet ontspannen genoeg om mijn apathie jegens groepen te verjagen. Op dit punt liet vriendin M. zich gelukkig van haar sociale kant zien, zodat ik niet opviel.
Eenmaal in het hotel vond ik dat het tijd was voor een biertje. Met die ramadan zou het allemaal wel meevallen, dacht ik optimistisch. Niet wetende dat we voor elke volgende alcoholische versnapering die week al onze charmes in de strijd zouden moeten gooien. Gelukkig hadden we één grote troef in handen: onze blonde haren en blauwe ogen...