Vuilnis

Vandaag is het weer vuilniszakkendag. Een stuk of dertig zijn het er. Sommige scheuren al, andere lekken. En...ze zijn van andere mensen. De meeste dan. Bah! Als hofjesbewoner word je geacht een keer in de zoveel weken al het vuilnis buiten te zetten. De randvoorwaarden van de zak: niet te zwaar, geen glas (ook geen beschimmelde vieze potjes uit de koelkast, die je na het contactmoment richting zak niet meer aan wilt raken) en zonder vloeistof. Regels voor het buiten zetten: op tijd, maar niet te vroeg en zeker niet te laat. Al deze regels en voorwaarden heb ik al eens aan m'n laars gelapt. Ik krijg op regelmatige basis waarschuwende briefjes en mailtjes. Zo ook gisteren; of ik mijn beurt vorige week soms vergeten was en of ik het deze week dan alsnog even zou willen doen. Dus durf ik nu niets te zeggen. Van die vieze zakken. Ik sleep ze gedwee naar de poort. En straks van de poort naar de stoep. Niet te vroeg, maar ook niet te laat. 

Salmiak

Van snoep word ik heel druk en daarom eet ik het niet. Drop is anders. Salmiakdrop. Van die keiharde Napoleonballen, waar je je gehemelte mee naar de gallemiezen helpt. Dat doet zeer.   En er dan toch gewoon nog een nemen. En nog een. En nou, nog eentje dan. De salmiak brandt in mijn intussen verwonde mond. Als het te erg wordt, dan eet ik ze meestal een tijdje niet meer. Totdat ik het vergeten ben, die pijn. Dan begin ik weer van voor af aan. Binnenkort krijg ik een beugel. Dan mag je geen kleverige en harde dingen eten. Misschien wat rigoureus, maar waarschijnlijk de enige manier om van mijn verslaving af te komen.

Date

Het is een van die zeldzame zomerse dagen. Ik wil buiten zijn. Hij stelt voor om pizza's bij de supermarkt te halen en een film te kijken. De kamer is groot en leeg. Er ligt een American Football. Ik pak de bal, spreid mijn vingers om de witte veter, breng de bal naast mijn oor, de elleboog naar voren. Ter formaliteit vraag ik of ik mag gooien. Verschrikt kijkt hij om en verbiedt het me. Er staan dure spullen die ik kapot zou kunnen maken.
We mogen even buiten zitten van hem, maar moeten al snel naar binnen om de pizza te eten. Op de bank ligt een servetje tegen het knoeien. Ik krijg één biertje. Die gebruik ik om de pizza mee weg te spoelen.
Dan mag ik een film uitzoeken, maar het moet wel Inception zijn. De gordijnen gaan dicht en er verschijnt een beamer, die hij moeizaam aan de praat krijgt. De film is ingewikkeld. De ondertiteling ontbreekt. Ik vraag waar het verhaal over gaat, maar krijg geen antwoord. Enkele keren probeert hij mij te zoenen en zet de film op pauze. Ik wijs beide activiteiten nadrukkelijk af. Hij gaat aan de andere kant van de bank zitten. De film duurt lang en mijn biertje is al twee uur op. Ik wacht op het einde. Dan is het afgelopen en mag ik naar huis.

Taal

Nederlands is natuurlijk een rottaal om te leren. En de gebruiken zijn ook onduidelijk. Tenminste, als je immigranten moet geloven. En er zijn altijd woorden die in de ene taal iets heel anders betekenen dan in de andere.
Een Amerikaanse jongen M. stond met autopech aan de kant van de weg en belde de ANWB. De monteur kwam er al snel achter dat deze Amerikaan uit New York kwam. En zoals elke Nederlander, wilde ook deze man the Big Apple wel eens bezoeken. Terwijl de auto werd gemaakt, vroeg M. zich af of je in Nederland fooi geeft aan ANWB-mannen. Hij had nog een euro in zijn zak. Als het geen gewoonte is, zou het vreemd zijn om geld te geven. Maar om niets te geven, terwijl dit van je wordt verwacht... En één euro kan weer beledigend zijn. Met zijn hand om de munt geklemd, niet wetend wat te doen, vroeg de automonteur: "So, do you have a tip..." Wow, Nederlanders zijn direct, maar zo direct? "...for New York?"

Keuzes

'Geen idee wat ik vanavond nou weer moet eten', is een dagelijks terugkerende gedachte. De dagen van Unox magnetronboerenkool zijn voorbij, het is nog te vroeg voor maaltijdsalades en ik kan niet elke avond bij iemand anders aanschuiven. Voorheen had ik de halve dag de tijd om creatieve recepten te bedenken en zelfs nog iemand die mij kon vertellen of het opgediende al dan niet geslaagd was. Beide factoren zijn in mijn huidige leven niet meer aanwezig, dus ik moet iets nieuws bedenken. Vanavond had ik bedacht dat het misschien een goed idee was om inspiratie op te doen in de Albert Heijn XL. Vol goede moed stapte ik de winkel in en liep rechtdoor. Daar kwam het eerste keuzemoment: linksaf (groente), rechtsaf (magnetronsectie) of rechtdoor (vlees)? Te veel!! Halverwege de winkel, dertig minuten later en nog steeds met een leeg mandje raakte ik in paniek. Ik moest íets kopen! Gewoon een normale maaltijd moet toch wel lukken met zo'n enorm aanbod?! Als een gek gooide ik allerlei producten in mijn boodschappenmand. Zwarte olijven, olijvenbrood (??), tomaten, kippensoep en basilicum in een bakje. Onzinnige en niet bij elkaar passende etenswaren, zo bleek thuis. Ik kan niet kiezen als er te veel aanbod is. Op de fiets bedacht ik me het volgende: ik ben niet de enige, die niet kan kiezen. Denk aan het dertigersdilemma*. Eigenlijk is Albert Heijn XL een metafoor voor het moderne leven!


* keuzestress, waar voornamelijk hogeropgeleiden tussen de 25 en 35 last van lijken te hebben

Dingen doen

Op mijn tafel ligt al drie maanden één oorbel. Met Oud en Nieuw had ik namelijk per ongeluk twee oorbellen in één oor gedaan. Dat is raar, maar daar gaat het nu even niet om. Vreemder is dat ik me er al die maanden al aan stoor dat dat dingetje er zo ligt, maar niet een keer de moeite heb genomen om het op te ruimen. Hoe komt dat toch? Hetzelfde geldt voor een afwas. Het voelt goed om een opgeruimde keuken te zien en toch was ik alleen in het weekend af. Vuile thee- en handdoek liggen weken op de trap, op weg naar de wasmachine, maar ik stap er vrolijk overheen. Oud papier wegbrengen zou veel ruimte opleveren, de wasmachine aanzetten is ook niet zo veel werk. Dat kaartje op de bus doen, een mailtje terug sturen, oude bloemen weggooien. Allemaal dingen waarvan je heel gelukkig wordt als je het gedaan hebt. Maar waarom laten we - ik weet zeker dat je dit herkent! - dat soort dingen liggen? Terwijl we wel elke ochtend vroeg opstaan om op tijd op ons werk te zijn, daar bergen werk verzetten en onszelf vervolgens naar de sportschool slepen. Dat vergt toch veel meer zelfdiscipline? Is het misschien juist daarom. Dat niemand er last van heeft, als we die kleine dingetje lekker níet doen. Het is denk ik een vorm van rebellie. Minirebellie!

Bruiloft

Je kent ze wel, van die meisjes die vroeger een prinsesje wilden zijn. Wiens lievelingskleur roze was en die, toen ze wat ouder werden, droomden van een grote witte jurk. Op een gegeven moment worden die dromen werkelijkheid. En iemand moet de bruiloft regelen. Iemand met veel tijd: geen kinderen en het liefst geen man, die zijn aandacht vraagt. Nou, daar ben ik dan! Je kunt maar wat te doen hebben, zou je zeggen. Nu is het zo dat ik vroeger met playmobiel speelde, gaten in mijn maillot viel tijdens het voetballen en er niet over piekerde om in een suikertaart rond te wandelen, aangezien ik daar toch maar op zou knoeien of over zou struikelen en bovendien in staat zou zijn de ringen te vergeten, of te verdwalen in het stadhuis. Je kunt je dus afvragen of ik de juiste persoon ben om een bruiloft te regelen.
Maar....op dit moment zijn de belangrijkste zaken geregeld. Dat wil zeggen dat ik een geweldige jurk heb aangeschaft! Een modelletje uit de 19e eeuw, dat mijn torso zo strak is insnoert dat ik me niet druk hoef te maken over een vetje dat per ongeluk tussen de stof doorpiept. Ik wilde dan misschien nooit een prinses zijn; er mooi uitzien is een ander ding! Dit soort festiviteiten vragen er natuurlijk om alles uit de kast te halen. Want als een mantra klinkt al maanden in mijn hoofd: van een bruiloft komt een bruiloft...van een bruiloft komt een bruiloft...

Verdwaalangst

Mijn laatste blog 'verdwaalangst' vind je onder de datum van 7 november 2010.