De eerste grote bezienswaardigheid in Jordanië was Jerash. Ik moest daarbij denken aan de Romereis, die ik in de 5e klas met school maakte. We liepen over de Via Appia en op de een of andere manier viel ik in de struiken. Vraag me niet hoe dat kwam. Jerash was een combinatie van de Via Appia en het Forum Romanum.
Na een flink eind lopen, een onbewust aangegane verloving met een politieman wiens naam ik niet weet en vier liter water, kwamen we aan bij de Dode Zee. Het was ontzettend warm, dus een duik in de zee konden we wel gebruiken. Maar de zee was heel erg warm en duiken is ook geen goed idee. Er kwam een drupje water in mijn oog en dat deed al helse pijn. Gelukkig was er ook een zwembad met uitzicht op de Dode Zee gebouwd. Prima alternatief!
Loom van de zon en het zwemmen en met een heerlijk zacht huidje van de modder uit de zee, gingen vriendin en M. het centrum van Amman in. Op zoek naar iets te eten. Het viel op dat er zoveel auto's toeterden en daarna viel op dat iedereen naar ons keek. Na een half uur voelden we ons een attractie en dat gevoel is niet meer weggegaan. Op een gegeven moment sprak een man ons in het Nederlands aan. Hij had drie jaar in Delft gewoond en had nu een restaurant in Amman. We moesten gaan zitten en hij zou wel wat eten maken. Soep, vlees, limonade, pickles, shisha, thee. Alles werd aangerukt. Voor het eerst maakten we kennis met de enorme gastvrijheid van Jordaniërs.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten