Kerst

Het was weer kerst. Een leuke kerst, zoals kerst bedoeld is: het hele gezin bij elkaar. Het hele gezin bestaat inmiddels niet alleen meer uit vader, moeder en drie dochters. Hoewel wij met z'n vijven al vrij druk zijn, is de familie de laatste jaren een beetje uitgebreid. Het begon langzaam met een vriendje hier, een vriendje daar, een vriendje eraf, een vriendje erbij. Vooruit, een kindje. En nog een kindje dan maar. Tot zover nog te behappen.
Tegenwoordig gaat het zo:
Meestal kom ik als eerste aan en de meeste voorbereidingen zijn al getroffen. De muren zijn geluidsdicht gemaakt, breekbare spullen staan op drie meter hoogte, bedden staan klaar en koelkasten en kelder zijn volgestopt met eten. Als soldaten voordat ze ten strijde trekken, staan we met z'n drieën klaar: gespannen, maar ook opgewonden.
Dan komen mijn zussen met hun gevolg binnen. Opa wordt bedolven onder de kinderen en is het hele weekend ofwel een paard, klimrek, evenwichtsbalk of kermisattractie. Bij oma wordt op schoot gezeten en die moet ondertussen sokken, leggings, poppenkleertjes en knuffelbeesten verstellen. Dan komt superoma van 93 ook nog langs. Geïntrigeerd door haar gerimpelde gezicht bekijken de kindjes haar eerst goed en geven haar dan een kus. Mijn oudste neefje (6) ontfermt zich over de kleintjes, terwijl hij ondertussen zijn judokunsten showt. Neefje C. (2) roept de hele dag: 'Lachen! Fotootje!' Nichtje L. (5) ontfermt zich over nichtje M. (3) en zorgt dat ze niet harder van haar stoel valt dan haar zelf gebeurt. Zwager 1 brengt de hele dag in de keuken door, zwager 2 probeert zijn kinderen op te voeden. Mijn jongste neefje (1) sluipt door het huis en doemt dan weer in de keuken op, verschijnt halverwege de trap, dan weer in de hal en vindt ondertussen alles even grappig!
Na het diner, waarbij de jongens het halve arsenaal dat op tafel stond hebben verorberd en de meisjes een muizenhapje hebben gegeten, gaan ze naar bed. Er is rust.
Maar het is kerst en daar horen tradities bij. Mijn zussen, zwagers en ik gingen dus een spelletje doen. Nadat ik verschillende jaren het gezelschapsspel Cluedo heb verpest, door steevast vol te houden dat ik Mrs. Peakock niet had (hoe moeilijk kan het zijn, je hebt maar vier kaarten in je handen), gingen we dit jaar over op een nieuw spel: Scotland Yard. Twee rondes was ik Mr. X (degene die zich moet verstoppen en een rare pet op heeft) en binnen vijf minuten werd ik gevonden. Waarschijnlijk werd ik met een reden tot Mr. X ge- en herkozen. Dan waren we er snel van af en konden we gaan slapen. Een paar uur om bij te komen van de afgelopen dag en op te laden voor de volgende...Tweede Kerstdag...!