Appels

Het sms-contact verliep als volgt: 'He, zullen we een keer wat gaan drinken?' 'Een drankje, waarom niet...' (Goh, het enthousiasme spat van mijn schermpje af, maar ik laat me niet kisten. Door play hard to get prik ik keihard heen. Ben zelf trouwens bijzonder slecht in het toepassen ervan. Een minpuntje dat voortkomt uit puur enthousiasme). 'Waar spreken we af?' 'Kom maar naar mijn huis!' (Oh, ja hoor! Nee dus!) 'Goed, dan haal ik je op en gaan we ergens iets eten!' Nee. Let op het volgende antwoord: 'No I don't eat outside and only eat apples for dinner. Sorry about that...' Huh? Zeven jaar Engels op de middelbare school en een cursus business English blijkt niet toereikend om deze zin te begrijpen. Hoezo, je eet alleen maar appels als avondeten?! Doe je aan een appeldieet ofzo? (Dit bestaat! Ik heb het gegoogled. Misschien viel 'lillend vet' niet helemaal goed bij hem. Je moet dan trouwens voor elke maaltijd een appel eten, dus je kunt gewoon avondeten. Ik ben dol op uiteten gaan! Op eten in zijn algemeenheid trouwens. Dat brengt mij op het tweede punt). Waarom eet een Italiaan in godesnaam niet buiten de deur?! Zou zijn Mamma Roma hem voor drie jaar pasta mee hebben gegeven wat hij in 1000 kleine Tupperwarebakjes in de vriezer bewaart? Dat hij haar moest beloven alleen deze maaltijden te eten, want hij is toch haar liefste bambino? Ik vind het in elk geval raar. En weet je wat? Zak ook eigenlijk maar in de stront met je appels. Een belletje om hem dit even op zijn rechtschapen Leids te vertellen vervalt in het oenige voicemailbericht: 'Hey there...give me a call'. Denk niet dat er een huwelijk in zit...
La Dolce Vita