Roger Federer, de koning van het tennis, heeft er weer een Grand Slam-titel bij! Voor het eerst in mijn leven zit ik geboeid voor de tv naar sport te kijken. Ik maak dan ook van die geluiden als 'Oeoeoeh...!', 'Neeee!!' en 'YES!' Dat hoort namelijk als je supporter bent. Vroeger begreep ik helemaal niks van tennis. Mijn ouders hebben jarenlang - tevergeefs - geprobeerd mij de regels bij te brengen. Pas toen ik drie jaar geleden zelf ging tennissen begonnen de regels langzaamaan een beetje op me in te werken. Maar het blijft moeilijk. Bijvoorbeeld tijdens een tiebreak. Dan ben ik vaak (echt vaak, eigenlijk al vanaf het begin) de kluts kwijt. Zou Andy Murray ook tijdens de wedstrijd soms even denken:'Uuh, hoe zat dat ook al weer. Moet ik nou links of rechts staan? Even kijken wat Roger doet... Oh ja!' Dat doe ik namelijk tijdens dat soort situaties, afkijken.
Ik vind het een lastige sport, hoor! Als het er toe doet, verlies ik altijd. Het mentale gedeelte van het spel spel heb ik nog niet onder controle. Wanneer ik de eerste game win, vind ik dat een beetje zielig voor mijn tegenstandster. Waarom?! De volgende games, sets en matches winnen zij namelijk altijd! Waar is dat killerinstinct? Ik heb het niet geloof ik. Zo komt het dan ook dat ik op een dramatisch lage positie sta. Ergens in de krochten van de KNLTB komt mijn naam ook eens een keertje voor. Het erge is dat ik niet zo'n type ben dat het niet erg vindt om te verliezen en opmerkingen als 'het is maar een spelletje' echt haat! Ik kan totaal niet tegen mijn verlies. Maar daar staat iets ergers tegenover. Als ik dan eens win verander ik in een groter monster, maak stomme grapjes tegen de tegenstandster, vertel haar dat het maar een spelletje is (!) en dus totaal niet belangrijk, maar laat vervolgens wel iedereen op onsubtiele wijze weten dat ik GEWONNEN heb!
Wat is nou beter, een goede verliezer zijn of een slechte winnaar?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten