Zoals ik al eerder heb verteld heb ik een paar maanden geleden een grote nieuwe aankoop gedaan: een auto! Een Nissan Micra, automaat, 1.0. Rood. Ook wel genoemd: Tomaat. Naast de aanschaf van een normale (vrouwen)verzekering ben ik ook lid geworden van de ANWB. Inmiddels heb ik al een innige band opgebouwd met deze bijzonder vriendelijke mensen. Misschien daarom ook heb ik ze vandaag weer gebeld. Vorige week stapte ik in mijn tomaat om naar Den Haag te rijden. Maar hij startte (weer) niet. Na het vorige bezoek van de rijdende hulpservice trok ik nu snel mijn conclusie: de accu was weer leeg en er moet nu beslist een nieuwe in! Op mijn werk dacht men dat het zelfs wel de dynamo zou kunnen zijn. Hartstikke duur om die te laten maken!
Aangezien ik vorige week even geen tijd had om te wachten, heb ik gevraagd of ze me vanmiddag konden komen helpen. Geen probleem! Tussen vier en vijf zouden ze er zijn. En inderdaad, om half 5 belde meneer Richard van de ANWB dat hij er bijna was. Motorkap open, starten... 'Dat ligt niet aan uw accu. Er moet iets mis zijn met uw startmotor!' Zaklamp en hamer (?) erbij. 'Mevrouw, mag ik even in uw auto kijken?' Natuurlijk mag dat! 'U heeft een automaat.' Ja, inderdaad. 'Als we hem nou evenvan de D-stand in de P-stand zetten? En nog eens gaan starten?' ....ahum...aii...!
Vrouwen zijn al jaren lang bezig met het ontkrachten van alle vooroordelen, die mannen hebben over vrouwelijke bestuurders. Ik weet dat in een keer om zeep te helpen. Zonder enige moeite!
Meneer Richard had als commentaar:'Ach, dan heb ik ook eens een lolletje! Enneh...vertel dit maar niet op verjaardagen! En als je het vertelt, zeg dan maar dat het om je buurman ging!'
Dat zal ik zeker doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten