(Project) Pien

Als jongste van drie meisjes hebben mijn ouders lang nagedacht over mijn naam. Een jongensnaam was volgens mij zo gepiept. Maar nóg een meisjesnaam...? Uiteindelijk werd het de vrouwelijke versie van een familienaam. Een mooie, maar lange naam van elf letters, die tot op heden verkeerd wordt gespeld en/of uitgesproken. Ik heb de volgende varianten gezien en gehoord: Christina, Christiana, Christian, Kristiania (een alternatieve sociëteit in het centrum van Kopenhagen), Christiane. Het tussenvoegsel 'ti' schijnt de combinatie Chris en Anne erg moeilijk te maken. (En dan heb ik ook nog een dergelijke achternaam, waar ik nu verder niet op in zal gaan).
De naam was verzonnen, dus alles in kannen en kruiken, zou je denken. Maar ik was een nogal klein uitgevallen baby met een - zo stel ik mijn voor - niet al te statige uitstraling. Mijn vader vond het gek om zo'n ieniemini piepkleine baby aan te duiden met een naam van elf letters. Dus na enige associatie kwam hij op Pien. En zo kwam het dat de hele familie mij Pien ging noemen. En de juffen en meesters. En mijn vriendjes en vriendinnetjes. En de vrienden van mijn zussen. Ik vond het zelf echter wel bijzonder dat ik anders werd genoemd dan ik eigenlijk heette. Daarom had ik een soort ballotagecommissie met mijzelf opgericht. Nieuwe mensen moesten altijd even vragen of ze me wel Pien mochten noemen. Vaak was het antwoord positief, maar het gebeurde ook wel dat ik een negatief advies uitbracht. Tsja...die dingen gebeuren!
Toen kwam er een omslagpunt: ik ging naar de middelbare school. Mijn vader en ik vulden samen het inschrijfformulier in. Ik had de keuze om voortaan honderd procent als Pien door het leven te gaan. Maar wilde ik dat wel? Het is mijn naam die staat voor bekend en veilig. En een nieuwe school is alles behalve dat! Het werd dus mijn officiële naam, waarvan ik al wist dat die afgekort zou gaan worden. Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt van de keuze!
Christianne is voor de buitenwereld, Chris is voor vrienden, Pien is voor thuis!