Dingen doen

Op mijn tafel ligt al drie maanden één oorbel. Met Oud en Nieuw had ik namelijk per ongeluk twee oorbellen in één oor gedaan. Dat is raar, maar daar gaat het nu even niet om. Vreemder is dat ik me er al die maanden al aan stoor dat dat dingetje er zo ligt, maar niet een keer de moeite heb genomen om het op te ruimen. Hoe komt dat toch? Hetzelfde geldt voor een afwas. Het voelt goed om een opgeruimde keuken te zien en toch was ik alleen in het weekend af. Vuile thee- en handdoek liggen weken op de trap, op weg naar de wasmachine, maar ik stap er vrolijk overheen. Oud papier wegbrengen zou veel ruimte opleveren, de wasmachine aanzetten is ook niet zo veel werk. Dat kaartje op de bus doen, een mailtje terug sturen, oude bloemen weggooien. Allemaal dingen waarvan je heel gelukkig wordt als je het gedaan hebt. Maar waarom laten we - ik weet zeker dat je dit herkent! - dat soort dingen liggen? Terwijl we wel elke ochtend vroeg opstaan om op tijd op ons werk te zijn, daar bergen werk verzetten en onszelf vervolgens naar de sportschool slepen. Dat vergt toch veel meer zelfdiscipline? Is het misschien juist daarom. Dat niemand er last van heeft, als we die kleine dingetje lekker níet doen. Het is denk ik een vorm van rebellie. Minirebellie!