Incognito

Afgelopen vrijdag voelde aan als zomer! De zon scheen zo hard als zij kon, om de vorige middelmatige dagen maar in te halen. Echt een dag om vrij te zijn en naar het strand te fietsen. Daar had ik zin in! Maar helaas, ik had andere verplichtingen in de werksfeer, die mij dwongen de ganse dag binnen te zitten. Mijmerend onderging ik de activiteiten, die van mij verwacht werden, namelijk: stil zitten en luisteren. (Geloof me, voor mij is dat een opgave!) Eenmaal buiten zat ik met mijn gedachten bij romantische momenten uit het verleden. Daar vroeg het weer blijkbaar om. Met mijn zonnebril op liep ik half dromend en in cognito naar het station. Plotseling werd mijn stream of consciousness ruw verstoord, doordat iemand mij aantikte. Dat overkomt mij wel vaker, omdat ik bekenden straal voorbij kan lopen. Maar deze jongen kende ik niet. Hij zag er niet uit als een Straatkrantverkoper, noch als een junk, die geld van me wilde. Onzeker keek hij me aan en ik merkte op dat zijn onderlip licht nerveus trilde. Hij zei dat het misschien vreemd en brutaal was, maar hij zat op het terras met een vriendin en zag mij lopen. Hij moest van zichzelf achter mij aan rennen, om erachter te komen wie ik was. Als hij dat niet zou doen, zou hij daar de rest van de dag spijt van hebben. Jeetje... Ik zette mijn zonnebril af en zei dat ik dat bijzonder stoer van hem vond. Hoe vaak had ik zoiets zelf niet willen doen? Maar nooit ben ik verder gekomen dan iemand onverstaanbaar en zacht naroepen dat hij zijn NRC Next - waar ik snel mijn naam op had geschreven - was vergeten. De jongen vroeg om mijn telefoonnummer, maar in plaats daarvan heb ik het webadres van deze blog genoemd, met de opmerking dat hij een reactie kan plaatsen. Of dat het beste is wat ik had kunnen doen, weet ik niet. Ik voelde me door zijn actie in elk geval enorm gevleid! En het is fijn om te weten: dit soort dingen gebeuren dus nog echt!