Het is zo'n vreemd gegeven: het ene moment weet je alles van elkaar en het volgende moment ben je als vreemden. Je bent niet meer op de hoogte van wat hem bezig houdt, met wie hij een biertje aan het drinken is, wat hij vanavond gaat eten of wanneer hij zich niet lekker voelt. De eerste paar maanden vond ik dat om gek van te worden! Nu hoef ik helemaal niet meer weten wat hij doet. En dat terwijl ik hartstikke knettergek op hem was. Zo gaat dat dus: je komt na een tijdje over liefdesverdriet heen. Wat betekent liefde in dat licht dan nog?
Hoewel ik ervan overtuigd ben dat je verliefdheid kunt onderdrukken ben ik daar in het vrijgezellenleven niet zo goed in. Ik word gewoon snel verliefdig op van alles en nog wat, zolang het man is en jong. Loodgieter, Italiaan, voetballer, student. Als het aan mij lag was ik al veerig keer getrouwd. Met - zo blijkt dan na enige of kortere tijd - de niet meest passende echtgenoot.
Iedereen heeft wel een zwak, waardoor hij of zij terstond op iemand valt. Ik dacht altijd dat stille wateren diepe gronden hebben en dat ik de enige was die die gronden kon ontdekken. Daar deed ik dan enorm mijn best voor. Maar er zijn ochtenden geweest dat ik wakker werd en dacht:'Humm....het water is stil en bijzonder ondiep. Wat doe ik met deze gast?! Uitmaken!!' Todat ik tot zo'n ontdekking kom, kan er nogal wat tijd verstrijken. En voor je het weet ben je vier jaar verder en blijk je opeens 30 te zijn. Voor die poeltjes zwicht ik nu niet meer.
Misschien wordt het tijd om eens wat richting te geven aan mijn liefdesleven en te bedenken wat ik wil. Ik vrees echter dat ik op dit moment aan het zwichten ben voor een vier jaar jongere, intelligente, lekker ruikende, goed uitziende Europeaan. Als dit avontuur binnenkort, en eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat die kans vrij groot is, eindigt in een tweet 'alleen op de bank@home', dan heb ik één zekerheid: het gaat wel weer over!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten