Ik vind mezelf op dit moment redelijk briljant! Ik heb zojuist een omelet op z'n Julia Child's gemaakt en hij was perfect! Dat ligt niet aan het recept, maar aan de achterliggende techniek. Het komt door Julie & Julia. Het boek heb ik net uit, de film gisteren gezien. (Het boek was wel vermakelijk, de film niet). Het gaat over een jonge vrouw (ben je nog een meisje als je 29 bent?) die in een jaar alle 524 recepten uit het kookboek De Kunst van het Koken van Julia Child doorploetert. In haar blog houdt ze haar lezers op de hoogte. Omdat ik van eten houd en simpele, doch lekkere recepten, zocht ik vanavond op Youtube de echte Julia Child op en zag hoe zij een ommelet maakte. Het leek me uitermate grappig om dat eens na te doen.
Eerst klop je je eitjes op met een eetlepel water. (Water maakt een ommelet luchtig; dat heb ik van Sylvia Witteman geleerd.) Vervolgens smelt je in een hete pan wat boter. Voordat de boter bruin is gooi je je geklopte eieren in de pan en schuif je de pan als een bezetene heen en weer. Als het goed is (EN BIJ MIJ WAS HET GOED!) dan rolt de omelet zich vanzelf op tot een langwerpige rol. In mijn enthousiasme - ga je gang, noem het maar overmoed! - wierp ik het ding ook nog even in de lucht om deze vervolgens met een soepele beweging op te vangen. Dat deed Julia zelf niet eens! Er viel maar een heel klein stukje op de grond (echt piepklein, dus eigenlijk niet noemenswaardig). Wanneer de ommelet op je bord ligt, strooi je er wat peterselie overheen. Lekker! Wel even in de spiegel kijken voordat je de deur uit gaat. Peterselie heeft nogal de neiging om aan je tanden te plakken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten