Ik heb werkelijk niets meegemaakt het afgelopen weekend. Vanwege een zere enkel kon ik niet tennissen. Nu begon die wedstrijd op zondagochtend om half tien in Alkemade (ik weet eigenlijk niet eens waar dat ligt) en het regende, dus dat was dan ook weer niet zo heel erg. Maar een heel weekend niets doen is wel erg weinig en levert weinig inspiratie op. De vraag is of je daar dan wel over moet schrijven. Misschien heb je het zelf ook wel ooit meegemaakt, maar voor de zekerheid zal ik je toch nog even uitleggen hoe saai niks is: te lang - dat kan dus - uitslapen, omdat je niets beters te doen hebt; niet naar buiten willen en op het moment dat je alle moed verzameld hebt, blijkt het opeens te regenen; zo lang op de bank hangen dat je er kramp van in je tenen krijgt (echt!); geen zin hebben in een leuke film - want al drie keer gezien - en ook niet in een stomme - want, spreekt voor zich; uitkijken naar het avondeten, koken is immers weer een activiteit; oude kranten van voor de kerst lezen; op internet op zoek naar een verre vakantie waar je of geen tijd voor hebt of die je niet kunt betalen; lamlendig zijn van het uitslapen, dus op tijd naar bed, maar nu niet meer kunnen slapen, zodat je op maandag toch nog gapend achter je bureau zit. De hele dag hoop je dat iemand belt om nog iets te gaan doen, maar dat gebeurt niet. De tijd kruipt voorbij. Op een gegeven moment ben je zo duf dat je zelf ook geen zin meer hebt om met iemand af te spreken. Kortom: om te brullen!
Oke, om eerlijk te zijn ging het niet om een heel weekend, maar alleen om zondag. Maar het voelde echt heel erg lang!
Niks voor mij...niks doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten