Het gaat niet goed met mij... Ik word een wilde, een savant! Hoe langer ik alleen woon, hoe erger het wordt. Wanneer je met een gezin woont, met je vriend(in) of zelfs als je in een studentenhuis, is er vaak wel sprake van enige intrinsieke motivatie om jezelf een béétje te gedragen.
Het begon ongeveer een maand geleden met iets redelijk onschuldigs. Ik betrapte mezelf erop dat ik hardop aan het praten was. 'Zo, even een kopje thee maken en dan lekker tv kijken!' Zeg nou zelf, zoiets doet toch alleen je bejaarde oudtante?! Het kan toch niet goed zijn wanneer een jonge vrouw in de kracht van haar leven zoiets doet! Naast dit wonderlijke feit laat ik thuis nu ook boeren. Harde boeren. Soms ook aan de telefoon; mijn zus haat dat! Nu is het wel zo dat boeren een oude hobby van me is. Mijn vriendin M. en ik waren gevreesde boerenlaters binnen ons dispuut. Vol afgrijzen werden we van een afstandje bekeken, wanneer de andere dames ons al de benodigde halve liter cola weg zagen werken. Die blikken vol walging werkten voor ons alleen maar als aanmoediging. (Achteraf gezien een wonder dat er nog mensen waren die überhaupt een woord met ons wilden wisselen). Maar goed, die studententijd ging voorbij en daar kwam een baan voor in de plaats. Vriendjes vinden een boerende vriendin meestal ook niet zo charmant, dus ik heb me aan weten te passen aan de normen en waarden van de geciviliseerde wereld. Behalve dan vanmorgen...in de trein...vierzits... Ik was lekker van mijn kopje koffie (van 4 euro en 10 cent!!) aan het genieten. Bekertje leeg. Bekertje in de prullenbak. Dat gebeurde allemaal een beetje gedachteloos. En opeens (ik had in eerste instantie niet eens door dat ik het was) BURBS!! De meneer naast me keek me plots onthutst aan, keek weer voor zich en besloot toen op te staan.
Ik schaam me een beetje voor mezelf..!
Ik ben trots op je!
BeantwoordenVerwijderen;o)