Vies

In mijn studentenkamer was het altijd een grote gezellige boel. Alles kon en alles mocht op mijn kamer. Tenminste, dat dacht iedereen altijd, omdat het er zo'n bende was. De inhoud van mijn kledingkast lag op een stoel en deels op de grond, afwas stond in de wasbak (de keuken was vol), glazen op de vloer, wijnvlekken op de kussens, omdat mijn tafeltje altijd in elkaar stortte, studieboeken verspreid over de grond, want mijn conmputer uit 1876 nam mijn bureau in beslag. Zoiets. Voor de stofzuiger had ik een nieuwe plek gevonden. Die heeft een half jaar op de gang gestaan, omdat ik er een grote spin mee op had gezogen. Mijn huisgenootje vertelde dat die er of weer uit zou kruipen, of een nestje ging maken. Mooi niet in mijn geweldige kamer!
Wanneer ik vroeger mijn kamer op moest ruimen had ik daar meestal ook niet al te veel zin in. Mijn moeder dreigde alle troep in een vuilniszak te stoppen. Gelukkig heb ik twee zussen. Terwijl zij opruimden, kon ik lekker een boek lezen. He, gezellig, opruimen!
De ommekeer kwam een paar jaar geleden. Mijn vriendje, waar ik de meeste tijd doorbracht, was nog veel slordiger dan ik. Dat is mijn mening althans... Als hij weg was, waste is stiekem af. Dat had hij niet alleen door vanwege het lege aanrecht, maar ook omdat de pannen volgens hem nog een beetje vies waren, of vanwege de aanslag op de badkamervloer (iets te agressief schoonmaakmiddel). Ondertussen was het in mijn eigen kleine huisje nog een grote zooi. Dat zag ik wel, maar zin om op te ruimen had ik niet. Ik was er toch nooit.
Toen ik een paar maanden geleden weer alleen ging wonen wilde ik alles anders. Een lieve vriendin en vriend klonk dit als muziek in de oren. Ze hobbelde achter ze aan in de Ikea. Samen gingen ze de Gamma in, terwijl ik klem zat in de achterbak van de auto. Witte kasten, witte bank, witte tafel, witte verf. En veel vuilniszakken. Ze hebben gezwoegd, terwijl ik broodjes smeerde en schroeven verkeerdom in de kastjes schroefde en dus verzocht werd om maar thee te gaan zetten, ofzoiets. Nu zit ik hier in mijn eigen witte paradijs. Elke dag doe ik de afwas, drink alleen nog maar witte wijn en poets me een ongeluk. Ik denk dat ik smetvrees heb...