Zaterdagochtend: klein katertje, broodje, eitje, sapje. Heerlijk! Ik doe mijn computer aan en lees even rustig mijn e-mails door. Een inbox vol met e-mails van mannen uit het hele land. Ik schrik me rot! Vrolijke, korte, wanhopige, lange, vriendelijke, irritante, boeiende, saaie en - vooral - veel vleiende e-mails. Als experiment heb ik me eergisteren ingeschreven bij een datingsite. Puur uit nieuwsgierigheid. Je hoort er zoveel over en ik was al heel lang zo ontzettend nieuwsgierig naar hoe dat dan werkt! En aangezien ik op het moment even geen vriendje heb, leek me dit het uitgelezen moment om het experiment aan te gaan. Toen ik afgelopen week dus 's avonds alleen thuis zat, niets te doen had en een beetje achter de computer hing, heb ik het gedaan. Ingeschreven!
Aii...al snel werd mijn duidelijk dat dit niets voor mij is. De meeste mensen zijn niet al te fotogeniek, dus iedereen stuurt de meest afthanse en vreemde foto's mee (ik zie ergens nog net een stukje hoofd van een ex), op de meest vreemde plaatsen genomen (ik noem een badkamer, een duistere kroeg). Hoe kun je in hemelsnaam op basis van een foto iemand interessant vinden?! Je valt toch op hoe iemand praat, lacht, beweegt en kijkt? Begrijp me niet verkeerd, ik realiseer me dat internet voor heel veel mensen een geweldige manier is om iemand te ontmoeten. Ik ben er natuurlijk ook met de verkeerde intenties ingestapt. Wanneer je echt op zoek bent naar een man dan word je heel blij van al die reacties. Nieuwsgierigheid is niet de goede basis voor zoiets.
Maar wat moet ik nou met die berichten? Ik zie het zo voor me dat er een man uit Groningen/Utrecht/Zuid-Limburg/Amsterdam/Singapore (!) achter zijn computertje is gekropen op zoek naar een vrouw. Hij leest vervolgens mijn ultrakorte introductieverhaaltje als eerste. (Dat gebeurt wanneer je nieuw bent.) Dan denkt hij:'Oh, echt leuk!' En gaat vervolgens zitten zwoegen op een al dan niet origineel mailtje. En vervolgens reageer ik niet. Ik vind dat een beetje zielig! En misschien ben ik naief en mailen zij zo'n tien vrouwen per avond, ik voel me toch schuldig. Ergens staat ook dat het attent is om iemand te laten weten dat je niet zo heel erg geinteresseerd bent, maar zelfs daar kan ik me niet toe zetten. Er is maar een oplossing: direct uitschrijven. Nu!
Je moet natuurlijk ook even de tekst van jouw contactadvertentie op de blog plaatsen!
BeantwoordenVerwijderenDie heb ik natuurlijk niet meer, Tom! Als je je uitschrijft, besta je niet meer...
BeantwoordenVerwijderenToch denk ik dat de lezers zeer geïnteresseerd zijn wat voor contactadvertentie jij hebt geplaatst. Ten eerste leren we jou, ons idool, beter kennen, ten tweede, kunnen we je verhaal ook beter duiden en daardoor zelf ook weer intellectueel rijkere personen worden. Ik verwacht daarom ook dat je een poging doet de tekst van de contactadvertentie te reconstureren op deze blog.
BeantwoordenVerwijderenVleiend! Je zou zo een van mijn mailers kunnen zijn ;-) Maar...nee!
BeantwoordenVerwijderenBovendien was het tekstje zo kort dat die mannen dáárdoor nieuwsgierig werden. Het heeft dus a) niet zo veel zin en b) misschien zegt het gewoon niets!
Volgens mij heb jij:
BeantwoordenVerwijderena) niet zoveel zin om je zelf echt bloot te geven op deze blog. Het moeilijkste van schrijver zijn is het blootstellen van wie je bent, als deze blog een opzet naar jouw schrijverscarrière is, dan is dit juist de kans om een noodzakelijke ontwikkeling door te maken
b)misschien zullen wij (lezers) nooit weten of het niets zegt, als je ons niet de mogelijkheid geeft dat zelf te beoordelen. Het woord 'misschien' geeft al aan dat je zelf twijfelt, dus stop met het onderschatten van het intellect van je lezers en laat ons zelf oordelen.