Ochtendhumeur

Die vijf ochtenden per week... De wekker gaat. Ik schrik wakker. Het licht moet aan... Ik vind dat zo erg! Mijn vader wenste mij vroeger 's ochtends vrolijk goedemorgen en deed de gordijnen in één ruk open (zomer) of deed de lamp aan (winter), terwijl ik nog niet eens echt wakker was. En niet een zacht sfeerlichtje ofzo, nee, bam! de 40 Watt kamerlamp. Grr..! De andere optie was dat mijn ouders de hond naar boven stuurden, die haar kop (dikwijls met kwijl) onder mijn dekbet wroette, op zoek naar mijn gezicht.
Omdat ik dus van slapen houd, heb ik in de loop der jaren een strakke tijdsplanning ontwikkeld. In krap 50 minuten loop ik een standaard programma af...

Toch maar het licht aan. Ik hijs me uit bed en waggel met knakkende botten naar de badkamer. Tanden poetsen tijdens het douchen, aankleden (Is dit schoon?), iets met een borstel en haar, bril op en naar beneden. Tas pakken, sjaal om, jas aan, handschoenen aan, naar buiten. De deur trek ik met een klap dicht. Fiets uit het rek trekken, poort met één arm openmaken (shit, zit nog dicht. Sleutels opgraven, fiets valt bijna om), auw!, trapper tegen scheen. Ik ben uit het hofje. Op de fiets, oversteken - oh pas op, auto, fietsers! Wachten voor het stoplicht (schiet nou o-hooop!) en in de file naar het station. Door de mensenmassa heen worstelend naar de fietsenstalling. Mompel nog 'Goedemorgen' naar de bewaker, maar die zegt niks terug. Dan niet!! Koffie halen (opschieten, mevrouw, ik heb haast!), naar het perron rennen. De trein staat er al, dus bomvol mensen. Staan...warm...een geur van natte hond en ongewassen mensen... Ik denk dat ik over mijn nek ga. Gelukkig, het station in zicht. Met honderd man tegelijk sjokkend naar de uitgang. Miezerige regen en nog steeds stank. Nu van de stad. Het overheidsgebouw in, toegangspas zoeken, in de rij voor het poortje, roltrap op, nog een roltrap op, sleutel pakken. In de gang roep ik 'Môge' met een geforceerde glimlach. Deur open, thee pakken en computer aan. Hè hè, gehaald! De dag kan weer beginnen!